Sep 27, 2018

လက္၀ါးကားတုိင္ေတာ္

လက္၀ါးကပ္တိုင္ဆိုတာ ဘာလဲ။

          တခ်ိဳ႕က သစ္သားနဲလုပ္ထားတဲ့ ကြ်န္းသား၊ ပ်ဥ္းကတိုသား၊ ထင္ရႈးသားဆိုျပီး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထင္ေၾကး ေပးၾကပါတယ္။ အျပစ္သားမ်ားကို ေသဒဏ္ေပးေသာေနရာ၊ မေကာင္းေသာေနရာ၊ ရက္စက္ေသာ ေနရာ၊ မဂၤလာ မရိွေသာ ေနရာဟု သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထိုကဲ့သိုမဟုတ္။ အျမတ္တနိုး ထားကာ လည္၌ ဆဲြၾကိဳး အျဖစ္ ၀တ္ဆင္ၾကပါသည္။ တခ်ိဳ႕က မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ေသာ တံဆာအျဖစ္ အသံုးျပၾကပါသည္။ တခ်ိဳ႕ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အလွဆင္ျခင္း အားျဖင့္၊ မိမိတို႔အိမ္၊ မိမိတို႔၏ျခံ၊ မိမိတို႔၏ အိမ္ေရွ့၌ထားျခင္းအားျဖင့္ ေကာင္းၾကီးမ်ား ၀င္လာမည္ဟု ထင္ျမင္ၾကပါသည္။

           ခရစ္ေတာ္ ေျပာခဲ့ေသာ လက္၀ါးကပ္တိုင္၊ ခရစ္ေတာ္ အေသခံခဲ့ေသာ လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ ထို အဓိပၸါယ္မ်ိဳး ရိွသလား။ လက္၀ါးကပ္တိုင္ ဆိုေသာ ထိုထက္မက အေရးၾကီးေသာ အရာမ်ား ရိွပါသည္။ ေယရႈ ခရစ္ေတာ္သည္ လက္၀ါးကပ္တိုင္၌ အေသခံျပီးေနာက္ မႆဲ ၂၈း၁၈ တြင္ ေကာင္းကင္ ွင့္ ေျမၾကီးေပၚ၌ စီရင္ပိုင္ေသာ အခြင့္တန္ခိုး ရိွသမွ်တို႔ကို ခရစ္ေတာ္သည္ ခံရေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ခရစ္ေတာ္သည္ လက္၀ါးကပ္တိုင္အားျဖင့္ ၾကီးမားေသာ အမႈၾကီးကို ျပခဲ့ပါသည္။ ဒီကမၻာ ေလာက လူူသားမ်ား အားလံုး ငရဲမွ လြတ္ရံုတင္မက ၾကြယ္၀ ျပည္စံုျခင္း၊ စာတန္၏ ဒုစရိုက္ အျပစ္ကြ်န္ ဘ၀ မွာလည္း ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္ အားျဖင့္ ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

           သုိ႔ေသာ္ ကြ်နု္ပ္တို႔ ယံုၾကည္သုူမ်ားသည္ ထုိအခြင့္တန္ခိုးမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ထိုဘုရားကို ရရိွ၊ ယံုၾကည္လက္ခံ ထားပါေသာ္လည္း၊ လက္ေတြ ဘ၀အသက္တာမွာ အက်ိဳးရိွစြာ ခံစားရမႈ မရိွေၾကာင္းကို အသက္တာ၌ ေတြရိွရပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနရပါသလဲ။

           ယေနယံုၾကည္သူမ်ားသည္ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရား၏ အခြင့္အာဏာမ်ားကို မသိၾက၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ အခ်က္ ( ၃ ) ခ်က္အားျဖင့္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္၍ ၀ိညာဥ္ခြန္အား ယူနိုင္ရန္ အတြက္ တိုက္တြန္း ေ၀ငွလိုပါသည္။


( ၁ ) လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ တန္ခိုး ( ၁ေကာ ၁း၁၈ )

           မည္သူတို႔ အတြက္ တန္ခိုးျဖစ္ပါနည္း။ ကယ္တင္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္ေသာသူမ်ား တနည္းအားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ကို မိမိ၏ ကယ္တင္ ပိုင္ရွင္အျဖစ္ ယံုၾကည္ လက္ခံျပီးေသာသူမ်ား အတြက္ ခရစ္ေတာ္ေပးေသာ တန္ခိုး ျဖစ္ပါသည္။ လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ ယံုၾကည္သူတိုင္း တန္ခိုးျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးသည္ တန္ဖိုးမရိွေသာသူ အစြမ္းမရိွေသာသူမ်ား မဟုတ္ပါ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တန္ခိုးကို ပိုင္ဆိုင္ ရရိွထားေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။


          စာတန္သည္ ထိုသမၼာတရား တန္ခိုးကို မျမင္ႏုိင္ေအာင္ စိတ္ပ်က္စရာ အေျခေနမ်ား အားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ နည္းပါးျခင္း အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာ ြမ္းပါးျခင္း အားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ စာတန္သည္ ကြ်ႏုပ္တို႔ အားလံုးကို လွည့္စားထားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တန္ခိုးအားျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔အားလံုး တန္ခိုးရိွေသာသူ မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ၂တိ ၁း၇-၈ တြင္ ဘုရားသခင္ေပးေသာ တန္ခိုးအားျဖင့္ ဧ၀ံေဂလိတရားကို ေဟာေျပာၾကရန္ တိုက္တြန္းထား ပါသည္။ ကြ်န္ေတာတို႔ အားလံုး သတင္းေကာင္းကို ေျပာိုင္ဖုိ႔ရန္ လံုေလာက္ေသာ တန္ခိုး ရိွျပီးေသာသူမ်ား ျဖစ္ၾက ပါသည္။ သတင္းေကာင္း ေျပာရန္ ခြန္းအားေတာင္းေနစရာ၊ တန္ခိုးေတာင္းေနစရာ မလိုပါ။ ဘုရားသခင္က တန္ခိုးကို ေပးျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်နု္ပ္တို႔မွာ အားနည္းခ်က္ မည္သို႔ပင္ရိွသည္ ျဖစ္ေစ၊ ပညာမတတ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ပစၥည္းဥစၥာမရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ စကားေျပာမေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဗဟုသုတ မကယ္သည္ ျဖစ္ေစ ဤအရာမ်ားသည္ အဆီးအတားမဟုတ္ပါ။ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တန္ခိုးကို ရရိွျပီးသည့္အတိုင္း၊ လက္ေတြဘ၀ အသက္တာ၌ ရဲ၀င့္စြာ အသံုးခ်ႏိုင္ရန္သာ လိုပါေတာ့သည္။


          ရွင္ေပါလုသည္ ထိုတန္ခိုး အေၾကာင္းကို မေျပာရလွ်င္ မေနနိုင္၊ အမဂၤလာရိွသည္ဟု ခံစား ရပါသည္။ (၁ေကာ ၉း၁၆) ထိုဧ၀ံေဂလိတရားသည္ ရွက္ေၾကာက္စရာ မဟုတ္။ ဘုရားသခင္၏ တန္ခိုးသာ ျဖစ္သည္ဟု ရွင္ေပါလုက ထပ္မံသက္ေသခံခဲပါသည္။ (ေရာမ ၁း၁၆) ထိုေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ အားလံုး ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တန္ခိုးကို အမီွျပ၍ ဧ၀ံေဂလိ သတင္းေကာင္းကို ရွင္းလင္း သေဘာေပါက္ နားလည္းလ်က္ စာတန္၏ လွည့္ဖ်ားျခင္းမ်ားကို ေရွာင္ရွားလ်က္ ေ၀ငွျခင္းအားျဖင့္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တန္ခိုး၏ အရသာကို ခံစား ရယူနိုင္ေသာ ယံုၾကည္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါစုိ႔။

(၂) လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ အေသခံေသာ ေနရာ ( ေရာမ ၆း၆ က )

           လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ ကြ်ု္ပ္တို႔ လူေဟာင္း၏ အက်င့္စရိုက္မ်ားကို ရိုက္ခ်ိဳး ေျခဖ်က္သည့္ ေနရာလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ သင္သည္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရားကို  လက္ခံယံုၾကည္ လက္ခံေသာ သူျဖစ္ခဲ့လွ်င္၊ လူေဟာင္းဘ၀၌ ရိွခဲ့ေသာ စိတ္ေန သေဘာထားမ်ား ေလာက၏ အယူအဆမ်ား၊ ဘုရားမဲ့ အေတြးအေခၚမ်ား၊ ဇာတိပကတိကို ဦးစားေပးခဲ့ေသာ အရာမ်ားကို ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္ ေပၚ၌ ရိုက္ခ်ိဳး ေျခဖ်က္ျပီးေၾကာင္းကို ွလံုးသြင္း၍ အသက္တာ၌ အသက္ရွင္ရပါမည္။ ဘုရားသခင္နွင့္ မပတ္သက္ေသာ၊ ဘုရားသခင္၏ စကားေတာ္နွင့္ ဆန္က်င္ေသာ အရာမ်ားသည္ ကြ်ု္ပ္တို႔၏ ဇာတိပကတိ၏ လုပ္ရပ္ျဖစ္ျပီး ထိုအရာမ်ားသည္ ပ်က္ဆီးျခင္း အသက္တာကို ဦးတည္သြားေနေသာအရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္သည္ ထိုပ်က္ဆီးျခင္းမွ ကယ္တင္ရန္အတြက္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေပၚ၌ အေသခံျခင္းအားျဖင့္ ထာ၀ရတည္ေသာ ေနရာျဖစ္ေသာ ေကာင္းကင္ႏိုင္သုိ႔ ေရာက္နိုင္ဖုိ႔ရန္ အေသခံခဲ့ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ဟာ ကြ်ု္ပ္တို႔ ဇာတိမ်ား ရိုက္ခ်ိဳး ဖ်က္ဆီးေသာ ေနရာျဖစ္၍ ၀ိညာဥ္ပကတိ အတိုင္း အသက္ရွင္ဖုိ႔ရန္ စတင္ ေသာေနရာ ျဖစ္ပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ စာတန္သားဘ၀မွ ဘုရားသား ဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရိွေသာ ေနရာ ျဖစ္ပါသည္။ အျပစ္၏ ေက်းကြ်န္ဘ၀မွာ လႊတ္ရံုတင္မက အသစ္ေသာဘ၀၊ ဘုရားသားဘ၀၊ ဘုရားွင့္အတူ ေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္ေသာ ဘ၀ကို ေရာက္ရိွခဲ့ပါသည္။

          သုိ႔ေသာ္ ယံုၾကည္သူတခ်ိဳ႕က လႊတ္ျခင္းရျပီးေသာ ဇာတိပကတိ စိတ္ထားမ်ားကို အသက္တာ၌ ျပန္လည္ အသက္ရွင္ ခြင့္ေပးတတ္ၾကပါသည္။ ထိုသုိ႔ ျပခဲ့ပါက လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရားသည္ အခ်ည္းအနီွး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ ထိုေၾကာင့္ (ဂလာ ၅း၁၃) ၌ ဇာတိ သေဘာထားမ်ားကို ဦးစားေပးျပီး အသက္ရွင္ျခင္းျဖင့္ လႊတ္ျခင္းတရား ( လက္၀ါးကပ္တိုင္တရား ) ကို အလဲြမသံုးဖုိ႔ရန္ သတိေပး တိုက္တြန္း လိုက္ရပါသည္။ ကြ်ု္ပ္တို႔၏ ဇာတိစိတ္ သေဘာထားမ်ားကို လက္၀ါးကပ္တိုင္၌ အျပီးသတ္၍ လက္၀ါးကပ္ တိုင္တရားအတိုင္း အသက္ရွင္ ေလွ်ာက္လွမ္းို္င္ေသာ ယံုၾကည္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါစုိ႔။

(၃) လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ ေနစဥ္ လိုအင္ဆၵမ်ား ျငင္းပယ္ေသာ ေနရာ ( လုကာ ၉း၂၃ )


          ေယရႈသည္ သူ၏ေနာက္သုိ႔ လိုက္လိုေသာ သူမ်ားအား မိမိ၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို ေနစဥ္ ထမ္း၍ မိမိ၏ဆၵမ်ားကို ျငင္းပယ္၍ လိုက္ရပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုကဲ့သုိ႔ ေယရႈ ေျပာရပါသနည္း။ လက္၀ါးကပ္တိုင္ ထမ္းမယ္ဆိုလွ်င္လည္း အဘယ္ေၾကာင့္ ေနစဥ္ ထမ္းဖုိ႔ေျပာရပါသနည္း။ လိုအင္ ဆႏၵမ်ားကို လည္းေနစဥ္ အဘယ္ေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ခိုင္းရပါနည္း။

          ေယရႈေျပာသည္မွာ ရိုးရိုးေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြ ကြ်ု္ပ္တို႔၏ လိုအင္ဆၵနွင့္ ဇာတိ သေဘာထားမ်ားကို ေနစဥ္ ေသရံုတင္မွ်မက အသက္တာ၌ မရိွရန္ လိုအပ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ယေန ကြ်နု္ပ္တို႔ ယံုၾကည္သူမ်ား၏ အသက္တာ၌ ထုိ႔ကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ဘဲ ေနစဥ္ ''ငါ'' ဆိုေသာ အတၱ၊ မာနမ်ား ွင့္ အတူ အသက္ရွင္ ေနေၾကာင္း ေတြရပါသည္။ ''ငါ့ကို မထိနဲ႔'' ''ငါ့ကို ဒီလိုမၾကည့္နဲ့'' ''ငါ့ကို ဒီလို မေျပာနဲ့'' စသည္ျဖင့္ ငါ -- ငါ ..ငါ ဆိုေသာ အရာမ်ားနွင့္အသက္ရွင္၍ ေနၾကပါသည္။

          ေနစဥ္ ေယရႈသြန္သင္လိုေသာ အရာမ်ားအားျဖင့္ ေအးခ်မ္းစြာ သြားလာဖုိ႔ရန္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရားကို ခရစ္ေတာ္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ ေသာ္လည္း ''ငါ'' ဆိုေသာ အရာမ်ားကို လက္၀ါးကပ္တိုင္၌ မရိုက္ထားဘဲ အသက္တာ၌ ယူလာေသာေၾကာင့္ ပူေလာင္မူမ်ားျဖင့္ ျဖတ္သန္းေနရပါသည္။

          ေယရႈက လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရားအေၾကာင္းကို သင္ေပးခဲ့ပါသည္။ (မႆဲ ၇း၁၂) ကြ်နု္ပ္တို႔ သူတပါးကို ဦးစားေပး အသက္ရွင္ျခင္း၊ သူတပါးအတြက္သာ အသက္ရွင္သြားႏုိင္ရန္အတြက္ သင္ေပးခဲ့ပါသည္။ ေယရႈကိုယ္တိုင္ လက္၀ါးကပ္တိုင္၌ အျပစ္သားမ်ားအားလံုးအတြက္ အျပစ္ေျဖရန္ အဖို႔အလုိ႔ငွါ အသက္ ေပးခဲ့ပါသည္။ အျပစ္သားမ်ား အျပစ္မွလြတ္ဖုိ႔ရန္ ေပးဆပ္ခဲ့ရံုတင္မက ထာ၀ရ ေကာင္းကင္နိုင္ငံ၌ ေနထိုင္ဖုိ႔ရန္ အဖိုးအခေပး၍ ေပးဆပ္ခဲ့ပါသည္။

          ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်နု္ပ္တို႔အားလံုး အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာ ( ၃ ) ခ်က္အားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ တရားကို နာလည္ သေဘာေပါက္ ရံုတင္မက ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္တရား၏ အက်ိဳးကို ထိမိစြာ ခံစား ိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ေသာ အသက္တာ ျဖစ္ၾကပါေစဟု ခရစ္ေတာ္နာမ၌ တိုက္တြန္း လိုက္ရပါသည္။

Sep 19, 2018

ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းျခင္း

    ၀ိညာဥ္ေရးရာတြင္ ၾကီးထြားရင့္က်က္ရန္ အေရးၾကီးေၾကာင္း လူတိုင္းက လက္ခံၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ၀ိညာဥ္ေရးရာ ရင္က်က္ၾကီးထြားရန္ သီခ်င္းဆိုတတ္ဘို႔၊ တရားေဟာတတ္ဘို႔၊ စကားလံုး လွလွျဖင့္ ဆုေတာင္း တတ္ဘို႔၊ Sunday School သင္တတ္ဘို႔၊ က်မ္းစာ သင္တတ္ဘို႔ စသည္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားကို ကၽြမ္းက်င္ ပိုင္ႏုိင္ စြာ လုပ္ေဆာင္ တတ္ဘို႔ ဦးတည္ ၾကိဳးစား အားထုပ္ၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ ထိုသို႔ လုပ္ေဆာင္မႈ ဟူသမွ် သည္ အျပင္ပိုင္း လုပ္ေဆာင္မႈ မ်ားသာျဖစ္ျပီး၊ ၀ိညာဥ္ေရးရာ အတြင္းပိုင္း တိုးတက္မႈ အတြက္ မစဥ္းစား မလုပ္ေဆာင္ ၾကေခ်။ ထိုသို႔ ၀ိညာဥ္ေရးရာ အတြင္းပိုင္း တုိးတက္ ၾကီးထြားရန္ အဓိက လိုအပ္ခ်က္မွာ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။

ေကာေလာသဲ ၁း၁၀-၁၁
ဆုေတာင္းေသာ အခ်က္ဟူမူကား၊ သင္တို႔သည္ ေကာင္းေသာအက်င့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တည္းဟူေသာ အသီးကိုသီးျခင္း ဘုရားသခင္ကို သိေသာညဏ္ တိုးပြားျခင္း၊ ရွိသ ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ႏွင့္ အရာရာ၌ သည္းခံျခင္း၊ စိတ္ရွည္ ျခင္း အလိုငွါ၊ ဘုန္းၾကီးေသာ တန္ခိုးေတာ္အတို္င္း ခြန္အားႏွင့္ ျပည့္စံုသျဖင့္ လည္း ေကာင္း၊ ခမည္းေတာ္ဘုရား၏ ေက်းဇူးေတာ္ကုိ ခ်ီးမြမ္းလ်က္ သခင္ဘုရားႏွင့္ ထိုက္ ေလ်ာက္စြာ က်င့္၍ အရာရာ၌ ႏွစ္သက္ေတာ္မူေစျခင္းငွါ၊ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဓမၼ ညဏ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအားျဖင့္ အလိုေတာ္ကို အကုန္အစင္ နားလည္ပါမည္အေၾကာင္း ဆုေတာင္းပဌနာျပဳ၏။ (ေကာေလာသဲ ၁း၁၀-၁၁)

ရွင္ေပါလု၏ ဆုေတာင္း   

    ေကာေလာသဲျမိဳ႕တြင္ ရွိေသာ အသင္းေတာ္ရွိ အသင္းသားမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေပး ေသာအခါ အထက္တြင္ ေဖၚျပထားေသာ အျပင္ပိုင္း လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား တိုးတက္လာရန္ ဆုေတာင္းျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။ ထိုအရာမ်ား မလိုအပ္၍ မဟုတ္ပါ။ ထိုအရာမ်ားသည္ ၀ိညာဥ္ေရးရာ ရင့္က်က္လာသူမ်ားက အလိုအေလ်ာက္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ မည္ျဖစ္သည္။ ရွင္ေပါလု ဆုေတာင္းေပး ေသာအခ်က္မွာ ဘုရားသခင္ကို သိေသာညဏ္ တိုးပြားလာေစရန္ အဓိက ဆုေတာင္း ေပးခဲ့ပါသည္။
    သင္တို႔၏ ၀ိညာဥ္ေရးရာ တိုးတက္မႈ ရွိေစရန္ ထိုအခ်က္ကို ဦးစားေပး ေျပာလိုပါသည္။ ထိုသို႔ ဆိုရာတြင္ က်မ္းစာမ်ား ပိုမို တတ္ကၽြမ္းလာရန္ အေရးၾကီးသည္ဟု မဆိုလိုပါ။ ဘုရားသခင္ ၏အေၾကာင္းကို ကုိယ္တိုင္ သိကၽြမ္းလာဘို႔ အဓိက ေျပာခ်င္ပါသည္။ ဘုရားသခင္၏ အေပၚယံ အေၾကာင္းတရားမ်ားကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ မိမိအသက္တာထဲက ႏွလံုးသားျဖင့္ သိကၽြမ္းလာ ျခင္းကို ဦးစားေပး ေျပာဆိုလိုပါသည္။ ၀ိညာဥ္ ေရးရာကို တိုးတက္သည္ဟု ဆိုရာတြင္ သင္ကိုယ္တိုင္ မည္သုိ႔ သတ္မွတ္ထားပါသနည္း။ လုပ္ေဆာင္မႈ တိုးတတ္ရန္ လိုသည္ဟု ထင္ျမင္ပါသလား၊ (သို႔) ႏွလံုးသားထဲမွ ဘုရားသခင္ကို ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္မႈျဖင့္ သိကၽြမ္းပါသလား။

စစ္မွန္ေသာ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းျခင္း   

    ခရစ္ယာန္တစ္ဦး အေနျဖင့္ အသက္ရွင္ရာ၌ အေျခအေန အားလံုးအတြက္ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းဘို႔ လိုအပ္ပါသည္။ ကယ္တင္ျခင္းရဘို႔၊ အသက္တာေလွ်ာက္လွမ္းဘို႔၊ အမႈေတာ္ေဆာင္ရြက္ ဘို႔ အေျခအေနအားလံုးတြင္ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းဘို႔ လိုအပ္ပါသည္။ ဘုရားသခင္သည္ မည္ကဲ့ သို႔ အရည္အခ်င္း၊ ဂုဏ္ေတာ္မ်ား ရွိပါသနည္း။ မည္ကဲ့သို႔ေသာပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ပါသနည္း။ ေလာကထဲ တြင္ရွိေသာ အျခားေသာ ဘုရားမ်ားႏွင့္ ျခားနားခ်က္မ်ားက မည္သို႔ရွိပါလဲ။ အစရွိသျဖင့္ မ်ားစြာ ေလ့ လာဘို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။ ထိုဘုရားက မိမိအသက္တာကို မည္သည့္အရာမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးသ နည္း ဆိုေသာ အခ်က္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မိမိအသက္တာအားျဖင့္ သိကၽြမ္းဘို႔ လိုအပ္ပါ သည္။
    ထိုသို႔ဆိုရာတြင္ ခရစ္ယာန္ျဖစ္လာေသာသူက မိမိသည္ ဘုရားကိုသိလို႔၊ ယံုၾကည္လို႔ ခရစ္ယာန္ျဖစ္လာတာ ဘဲ။ သိျပီးသားဘဲ အစရွိသည္ျဖင့္ ဆိုႏုိင္ပါသည္။ လက္ရွိ အေျခအေနတြင္ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းျပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဘာမ်ား သိစရာ လိုပါေသးသနည္းဟု ေမးေကာင္း ေမးႏုိင္ပါသည္။



    ခရစ္ယာန္ ျဖစ္လာျပီးေနာက္ အသင္းေတာ္ ထဲတြင္ ပါ၀င္သည့္အခ်ိန္၌ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ ကိုယ္ကာယပိုင္း အခက္အခဲ၊ စိတ္ဓါတ္ေရးရာအခက္အခဲ၊ ၀ိညာဥ္ေရးရာ ျပႆ နာမ်ား၊ စသည္တို႔အျပင္၊ ၾသ၀ါဒႏွင့္ဆိုင္ေသာ ျပႆနာမ်ား၊ အသင္းေတာ္ထဲတြင္ မိမိမခံယူႏုိင္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျပႆနာ အစရွိသည့္ ျပႆနာမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုအရာမ်ားကို ကိုင္တြယ္ရာတြင္ မိမိ ကိုယ္တိုင္ အခက္အခဲ အဆင္ မေျပမႈ ေျမာက္မ်ားစြာ ေတြ႕ၾကံဳရေလေတာ့သည္။ မိမိကိုယ္တိုင္က ယံုၾကည္ျခင္း ရွိပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ျခင္းကို မည္ကဲ့သို႔ အသံုးခ်ေနပါသနည္း။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မိမိ၏ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ မိမိ အားကိုးေသာ ဆရာသမားမ်ား၊ မိဘမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တြင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ မိမိ ပိုင္ဆိုင္သည့္ စီးစိမ္ဥစၥာမ်ား အေပၚတြင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ မိမိ၏ပညာ အစြမ္းအစမ်ား အေပၚတြင္လည္းေကာင္း တင္ထားတတ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ဘုရားသခင္ကို သိသင့္သေလာက္ မသိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားကို စိတ္မခ်ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုဘုရားက မိမိကို မည္မွ်ေလာက္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိ္းျပီး၊ မည္မွ်ေလာက္ တာ၀န္ ယူသည္ကို သိနားလည္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ သင္သည္ ဘုရားသခင္ကို အမွန္တကယ္ သိကၽြမ္းျပီ ဆိုပါက မိမိ၏ ျပႆနာ အခက္အခဲမ်ား အတြက္ ထိုဘုရားသခင္ကိုသာ ယံုၾကည္အားကိုးေတာ့ မည္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ ထိုဘုရားသခင္ ေပၚတြင္ ရပ္တည္ လိုက္ျပီဆိုပါက သင္၏ ျပႆနာ အေျခအေနမ်ား မည္ကဲ့သို႔ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ရသည္ ျဖစ္ပါေစ အ႐ႈံး မရွိေတာ့ပါ။

 

စစ္မွန္ေသာ အားျပည့္ျခင္း

    ဘုရားသခင္ ဆိုတာ ဘုရားဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားဆိုတာ လူမဟုတ္ပါ။ ဘုရားဆိုတာ ဖန္ဆင္းရွင္သာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ရွိျပီးသားအရာကို ထပ္မံ ျပင္ဆင္လုပ္ေဆာင္ ေသာသူသည္ ဖန္တီးရွင္ သာျဖစ္သည္။ ဖန္ဆင္းရွင္ဆို သည္မွာ မည္သည့္အရာမွ် မရွိေသာအရာထဲတြင္ တန္ခိုးေတာ္ကို အသံုးျပဳျပီး အမွန္တကယ္ ရွိလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေသာ အရာကို ဖန္္ဆင္းရွင္ဟု ေခၚပါသည္။ ဘုရားသခင္ သာရွိလွ်င္ အားလံုးအဆင္ေျပပါသည္။ ထိုဘုရားသခင္သည္ ရွိျပီးသားအရာကို တစ္ခု မွ် အေျခမခံဘဲ လုိအပ္သည့္ အခ်ိန္မွာ လိုအပ္သလို လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာသူ ျဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ကိုးကြယ္ေသာဘုရားသည္ အရာခပ္သိမ္းကို ဖန္ဆင္း ေသာ ဖန္ဆင္းရွင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အရာခပ္သိမ္းကို ဖန္ဆင္းေသာ ဖန္ဆင္းရွင္ေပၚတြင္ သင္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ယံုၾကည္ျခင္းကို တည္ေဆာက္ထားရန္ တိုက္တြန္းလိုပါသည္။



    သင့္ဘ၀ထဲတြင္ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္ အားငယ္ေနပါသနည္း။ ေဟရွာယ ၄၀း၃၁ တြင္ ဘုရားကို ေမွ်ာ္လင့္ေသာသူတို႔သည္ အားျပည့္ၾကလိမ့္မည္ဟု ေဖၚျပထားပါသည္။ ပိုက္ဆံရွိ၍ အားျပည့္ျခင္း၊ ဂုဏ္ရွိ၍အား ျပည့္ျခင္း၊ အေပါင္းအသင္းကို မွီ၍ အားျပည့္ျခင္း၊ အစရွိသည္ တို႔သည္ အမွန္တကယ္အားျပည့္ျခင္း ဟုတ္ပါသလား။ ဘုရားသခင္ကို ၾကည့္ရႈ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး အသက္ရွင္ေသာ သူတို႔သာလွ်င္ အမွန္တကယ္ အားျပည့္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိုသူတို႔ ကိုသာ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းေသာသူ ဟု ေခၚပါသည္။ သင္ကိုယ္တိုင္ ဘုရားသခင္ကို သိကၽြမ္းေသာသူ ျဖစ္ပါေစ။

Sep 17, 2018

အိႏၵိယႏုိင္ငံကို သာသနာျပဳခဲ့သူ ၀ီလီယံကယ္ရီ

ဝီလီယံကယ္ရီ (၁၇၆၅-၁၈၃၄)

   
    တဲအိမ္ကုတ္ေလး အတြင္း ဘိနပ္ေဟာင္းမ်ားကို ခ်ဳပ္ေနေသာ လူငယ္ေလး ဝီလီယံ ကယ္ရီကို သင္ျမင္ ေတြ႕ခဲ့လွ်င္ ေနာင္အခါ က်မ္းစာကုိ ကမာၻဘာသာ စကားေပါင္း မ်ားစြာ၏ သံုးပုံတစ္ပုံသို႔ ဘာသာျပန္ ေပးေသာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း၏ ဖခင္ၾကီးျဖစ္လာမည္ဟု လံုး၀ ထင္ျမင္ခဲ့မည္ မဟုတ္ေခ်။

ကေလးဘ၀

    ကေလးဘဝ၌ပင္ ဇြဲလံု႔လရွိသူျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားခဲ့သည္။ စြန္႔စားရေသာ အလုပ္ ကို သူအျမဲ ႏွစ္သက္ ခဲ့၏။ တစ္ခ်ိန္က ငွက္သုိက္ကို စူးစမ္းရန္ သစ္ပင္ေပၚတတ္ရင္း ေျခ ေခ်ာ္ လိမ့္က်ခဲ့၏။ ကိုယ္ေပၚ၌ ျခစ္ရွရာ ဒဏ္ခ်က္ မ်ားျဖင့္ အိမ္ျပန္ခဲ့၏။ သူ၏ မိခင္က ဒဏ္ရ မ်ားကို ေဆးထည့္ ပတ္တီး စည္းေပးျပီး ကုတင္ ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္း နားေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ အလြယ္တကူႏွင့္ အေလ်ာ့ ေပးတတ္သူ မဟုတ္ေခ်။ မိခင္အလစ္တြင္ အျပင္ ထြက္သြားရာ သူမသတိရ၍ ၾကည့္လုိက္ ေသာအခါ လက္ထဲ၌ ငွက္သိုက္ ကိုင္လ်က္ ျပန္လာ ေနေသာ သားကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။

    ဝီလီယံသည္ အားကစားႏွင့္ ခရီးသြား ျခင္းကို ႏွစ္သက္သည္။ သူအႏွစ္သက္ဆံုး သူရဲေကာင္းမွာ ကိုလံဘတ္ျဖစ္ျပီး ထုိသူ၏ အေၾကာင္းကို မၾကာခဏ ေျပာခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူ႔အား အျခား ကေလးမ်ားက “ကိုလံဘတ္” ဟု ခ်စ္စႏုိး ေခၚခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ သူသည္ ပတ္၀န္းက်င္ သဘာ၀ကုိ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးျပီး လယ္ကြင္း ျပင္၌ ေတြ႕ခဲ့ေသာ သစ္ပင္မ်ား အင္းဆက္ပိုးမ်ား၊ ငွက္ကေလးမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ စုေဆာင္းျပီး ေလ့လာသည္။ ထုိအရာ မ်ားထက္ စာေပမ်ားကို သူႏွစ္သက္ အျမတ္ႏိုးဆံုးျဖစ္သည္။ အထူး သျဖင့္ ခရီးသြား မွတ္တမ္းႏွင့္ စြန္႔စားခန္းမ်ား အေၾကာင္းပါေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္၏။ သူသည္ ဘာသာ စကားမ်ားကို ေလ့လာရန္လည္း စိတ္၀င္စားခဲ့သည္။ ကေလးဘ၀၌ပင္ လက္တင္ ဘာသာ စကားကို စတင္ ေလ့လာခဲ့၏။

ဘိနပ္ခ်ဳပ္သမားဘ၀

    အသက္ (၁၂) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ေက်ာင္းထြက္ ရသည္။ အသက္ (၁၄) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူက ဘိနပ္ခ်ဳပ္ သမား တစ္ဦးထံတြင္ အပ္ႏွံကာ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ အတတ္ ပညာကို သင္ယူ ေစခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္က သူသည္ ဘာသာေရး၌ စိတ္၀င္စားမႈ လံုး၀မရွိေခ်။ သူသည္ အသင္း ေတာ္ သံစုံ သီခ်င္း အဖြဲ႕၌ ပါ၀င္ သီဆိုခဲ့ျပီး ေကာင္းမြန္ေသာ ခရစ္ယာန္ အိမ္ေထာင္ ၌ၾကီး ျပင္းခဲ့ေသာ္လညး္ တခါတရံ အျခား သူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္ကာ ဆဲေရးတုိင္း ထြာျခင္း၊ မုသာေျပာျခင္း၊ ညစ္ညမ္းေသာ ပုံမ်ားေျပာျခင္း ျပဳခဲ့၏ သို႔ေသာ္လည္း သူႏွင့္ အတူ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ သင္သူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ၀ါး (Warr) ၏ ပုံသက္ေသ ေကာင္းေၾကာင့္ မၾကာခဏ ၾသတၱပၸစိတ္ မၾကည္မလင္ျဖစ္ကာ စတင္၍ ဆုေတာင္း တတ္လာ၏။ တစ္ေန႔ အလုပ္ရွင္၏ ေငြတစ္သွ်ီလင္ (Shilling) ကို သံုးမိေသာေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးျပီး လူပုံအလယ္၌ အရွက္ခြဲခံခဲ့ရ၏။ ဤျဖစ္ရပ္ အားျဖင့္ ႏွိမ့္ခ်စိတ္ ျဖစ္ေစခဲ့ျပီး စိတ္ႏွလံုး၌ ဘုရားသခင္၏ အမႈေဆာင္ အလုပ္လုပ္ရန္ ပိုမိုလြယ္ ကူေစခဲ့သည္။ မိမိသည္ အျပစ္သား ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာ သည္။ သင္းအုပ္ ဆရာက “လူတစ္ဦးသည္ ဘုရားေက်ာင္း တတ္ျခင္း၊ ေကာင္းစြာ အသက္ ရွင္ျခင္းျဖင့္ ခရစ္ယာန္ မျဖစ္ႏုိင္။ ခရစ္ေတာ္ကို မိမိ၏ ကယ္တင္ပုိင္ရွင္ အျဖစ္ ယံုၾကည္လက္ ခံျခင္းျဖင့္သာ ခရစ္ယာန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပခဲ့၏။ ထုိျဖစ္ရပ္ အားလံုးက သူအသက္တာကို ေဆာက္တည္ ရာမရ (ေနမထိ၊ ထုိင္မသာ) ျဖစ္ေစျပီး ေနာက္ဆံုး ဒူး ေထာက္ လ်က္ ခရစ္ ေတာ္ကို လက္ခံကာ အသက္တာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့၏။
   
    သူသည္ ဘိနပ္ခ်ဳပ္လ်က္ပင္ အဂၤလန္ျပည္၊ မူလတန္္ (MOULTON) ရပ္ကြက္ အသင္းေတာ္၌ သင္းအုပ္ ဆရာ အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့၏။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ အလုပ္မွာ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေတာ္ က်ယ္ျပန္႔ေရး ျဖစ္တယ္။ ဘိနပ္မ်ား ခ်ဳပ္ျခင္း၊ ျပင္ျခင္းသည္ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။” ဟု သူေျပာေလ့ ရွိ၏။ သူနံေဘးတြင္ စာအုပ္ အျမဲထားကာ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ရင္းႏွင့္ စာဖတ္ေနတတ္၏။ ဤနည္းျဖင့္ ဂရိႏွင့္ လက္တင္ ဘာသာ စကားကို ေလ့လာခဲ့၏။ ေဟျဗဲ၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဒတ္ခ်္ ဘာသာစကားမ်ားကိုလည္း ေလ့လာ၏။ ေဟျဗဲ ဘာသာစကား ေလ့လာရန္ (၉) မုိင္ခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္၍ ဆရာျဖစ္သူထံ သြားရ၏။

အမႈေတာ္ေဆာင္ဘ၀

    ထိုအခ်ိန္က ဝီလီယံ ကယ္ရီသည္ ကပၸတိန္ကုတ္(ခ) (CAPTAIN COOK) ေရးသား ေသာ ပင္လယ္ခရီး စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီး ေတာင္ဘက္ ပင္လယ္ကၽြန္းမ်ားရွိ ေထာင္ေပါင္း မ်ား စြာ ေသာ လူမ်ားထံသို႔ ဧ၀ံေဂလိ တရား ေဟာရန္ စိတ္ျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ သူ႔အလုပ္ရုံမွ သံမႈိႏွင့္ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားေသာ အိမ္လုပ္ကမာၻေျမပံုေပၚ၌ သူဖတ္ရႈ ခဲ့ရေသာ တုိင္ျပည္မ်ား၏ အေၾကာင္း ႏွင့္ လူဦးေရကို ေရးမွတ္ထားခဲ့သည္။ နံနက္တုိင္း သူ၏ ခုံတန္းလ်ား (ခုံေရွ) နားတြင္ ဒူးေထာက္၍ ကမာၻ႕ေျမပုံကိုၾကည့္ကာ ခရစ္ေတာ္ မရေသးေသာ တုိင္းႏုိင္ငံမ်ား အတြက္ ဆုေတာင္း ေလ့ရွိ၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ဧ၀ံေဂလိတရားကုိ တစ္ခါမွ် မၾကား ဘူးေသးသူ မ်ားထံ သတင္း ေကာင္း ေရာက္ရန္ စိတ္ႏွလံုးတြင္ အျမဲတေစ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ ရွိခဲ့ေပသည္။

    သူသည္ အျခားေသာ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ားအား သာသနာျပဳ မ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္ မ်ားကို ေျပာခဲ့ျပီး ခရစ္ေတာ္ အေၾကာင္း တစ္ခါမွ် မၾကားဘူးေသး သူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္း ရန္ ဆုေတာင္းအဖြဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့၏။ ထုိ႔အျပင္ “သာသနာျပဳမ်ား၏ လုိအပ္ခ်က္မ်ား” ကိုလည္း ေရးသားခဲ့၏။ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀း တစ္ခု၌ အယူ လြဲကာ ကိုးကြယ္မႈ မွား ယြင္း ေနသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ စိုးရိမ္ပူပန္ ေၾကာင့္ၾကေၾကာင္း ေျပာဆုိခဲ့ျပီး အမႈေတာ္ ေဆာင္မ်ား၌လည္း တာ၀န္ရွိေၾကာင္း တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ ခဲ့၏။ ထုိအခ်ိန္၌ အသက္ၾကီး ေသာ အမႈေတာ္ေဆာင္ တစ္ဦးက “လူကေလး” ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္း၊ ဘုရားသခင္က လူေတြ ေျပာင္း လဲေစခ်င္ရင္ ငါတို႔အကူအညီ မပါဘဲ သူ႔ဖာသာ လုပ္လိမ့္မယ္။” ဟု ေအာ္ ဟစ္ေျပာ ဆိုခဲ့၏။ အျခားေသာ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား အားလံုးေရွ႕၌ ကယ္ရီသည္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းကို ခံခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ငယ္စဥ္အခါက ရခဲ့ေသာ အေတြ႕အၾကံဳေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲ ရပ္တည္ႏုိင္ခဲ့သည္။

    (၁၇၉၀) ခုႏွစ္၌ ကယ္ရီသည္ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာျဖစ္လာခဲ့သည္။ (အျခားေသာ) ဘုရားသခင္၏ လူမ်ားအၾကား၌ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့၏။ (၁၇၉၂) ခုႏွစ္၌ ႏွစ္ျခင္း အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား ႏွစ္ပတ္လည္ အစည္း အေ၀း၌ သူ႔အား တရားေဟာခြင့္ ေပးခဲ့၏။ ထုိအခ်ိန္က သူေဟာေျပာခဲ့ေသာ တရား၏ အဓိက အေၾကာင္းမွာ “ဘုရားသခင္ထံမွ ၾကီးမား ေသာ အရာမ်ား ေျမွာ္လင့္ပါ။ ဘုရားသခင္အတြက္ ၾကီးမားစြာ လုပ္ေဆာင္ရန္ ၾကိဳးပမ္းပါ။” ဟူ၍ ျဖစ္၏။ ဤအခ်က္သည္ သူ၏အဓိက ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့၏။

အိႏၵိယျပည္၌ ကယ္ရီ၏အသက္တာ

    ကယ္ရီအတြက္ သာသနာျပဳသြားရန္ လမ္းပြင့္ခဲ့ျပီ။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္ကို သြားသင့္ သလဲ။ ေတာင္ပင္လယ္ ကၽြန္းမ်ားႏွင့္ အေနာက္ အာဖရိကတုိက္သို႔ သြားရန္ သူစဥ္းစားခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ကယ္ရီအား အိႏၵိယသို႔ သြားရန္ ဘုရားသခင္ အၾကံ အစည္ေတာ္ ရွိေတာ္မူခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိႏၵိယ၌ ေနခဲ့ဘူးေသာ ေဒါက္တာ ေသာမတ္(စ္) အားျဖင့္ အိႏၵိယျပည္သို႔ သာသနာ ျပဳသြားရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့၏။ အသစ္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ သာသနာျပဳ အသင္းၾကီး၏ ဥကၠဌျဖစ္သူႏွင့္ အျခားေသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အနည္းစုက ကယ္ရီအ တြက္ ဆုေတာင္းျခင္း အားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေငြေၾကး အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကူညီရန္ ကတိျပဳခဲ့ၾက၏။ သာသနာျပဳ အေနျဖင့္ အိႏၵိယျပည္သြားရန္ ဆံုးျဖတ္စဥ္က ကယ္ရီ၏အသက္ မွာ (၃၃) ႏွစ္မွ် သာ ရွိေသး၏။

    အိႏၵိယ သြားရန္ ျပင္ဆင္ျခင္းႏွင့္ အျခား အေၾကာင္းရင္း မ်ားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ၾကန္႔ၾကာခဲ့ျပီးမွ (၁၇၉၃) ခု၊ ဇန္လ (၁၃) ရက္ ေန႔တြင္ ကယ္ရီႏွင့္ သူ၏ မိသားစု၊ ေဒါက္တာ ေသာမတ္(စ္) တို႔ အိႏၵိယ ျပည္သို႔ ေရလမ္းခရီးျဖင့္ သြားခဲ့ၾကသည္။ ခရီးစဥ္၌ အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ျပီး၊ ႏုိ၀င္ဘာလတြင္ အိႏၵိယျပည္ ကာလ ကတၱာျမိဳ႕သို႔ ဆုိက္ေရာက္ခဲ့ သည္။ ကယ္ရီႏွင့္အတူ သူ၏ဇနီး၊ ကေလး (၄) ေယာက္၊ ခယ္မ/မရီး တို႔ အတူ လုိက္ပါခဲ့ ၾကေသာ္လည္း အိႏၵိယ လူမ်ိဳးမ်ား၏ ၀ိညာဥ္အတြက္ တစ္ေယာက္မွ် စိတ္မ၀င္စား ၾကေခ်။ ကယ္ရီ၏ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ေငြအနည္းငယ္ႏွင့္ အျခားတုိင္းႏုိ္င္ငံတြင္ သြားေရာက္ ေနထုိင္ျခင္းေၾကာင့္ သူ႔အား ရူးေနျပီဟု ထင္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကယ္ရီ သည္ အလြန္ စိတ္အား ထက္သန္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း ရွိခဲ့သည္။ အိႏၵိယျပည္မွ လာစဥ္ ပင္လယ္ခရီး၌ သေဘာၤေပၚ တြင္ ဘဂၤါလီ စကားကို စတင္ ေလ့လာခဲ့၏။ ေနာင္အခါ ဟိႏၵဴ စတန္နီ၊ မာရတီႏွင့္  ပါဠိ ဘာသာ စကားမ်ားကို သင္ယူခဲ့သည္။ အိႏၵိယျပည္သို႔ ေရာက္ျပီး မၾကာမီပင္ အိႏၵိယ လူမ်ိဳးမ်ားကို စတင္က တရား ေဟာခဲ့ျပီး သမၼာက်မ္းစာကို ဘဂၤါလီ ဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆိုခဲ့၏။ ဘုရားသခင္သည္ ဤအမႈေတာ္ ျမတ္ၾကီးအတြက္ သူ႔အား ဘာသာ စကားမ်ားကို ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးစိတ္ ရွိေစရန္ ျပင္ဆင္ေတာ္ မူခဲ့သည္။

    အိႏၵိယျပည္၌ ေရာက္ျပီး တႏွစ္အတြင္း မိသားစုအားလံုး တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ ေယာက္ ဖ်ားနာခ့ဲ ၾကသည္။ အသက္ (၅)ႏွစ္ အရြယ္ သားျဖစ္သူ ပီတာသည္ ဖ်ားနာေရာဂါ ျဖင့္ အသက္ ဆံုးပါးခဲ့သည္။

    သခ် ႋဳင္းတြင္း တူရန္ မည္သူမွ် ဆႏၵမရွိေသာေၾကာင့္ ဖ်ားနာေနသည့္အၾကားမွ ကယ္ရီ ကိုယ္တုိင္ တူးခဲ့သည္။ ေနာက္မွ အေစခံႏွစ္ဦး ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး ကူညီေသာေၾကာင့္ ကယ္ရီ ခမ်ာ ေက်းဇူးတင္က ငိုလု နီးပါး ျဖစ္ခဲ့သည္။

    ကယ္ရီသည္ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ မဲနယ္စက္ရုံ မန္ေနဂ်ာ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ သမၼာက်မ္း ပုံႏွိပ္ရန္ ပုံႏွိပ္စက္ တစ္လံုး ရွိခဲ့၏။ ေနာင္တြင္ မဲနယ္လုပ္ငန္း မေအာင္ျမင္ သျဖင့္ ထုိအလုပ္ လက္လႊတ္ခဲ့ရျပီး ပုံႏွိပ္စက္ မွာလည္း မီးေလာင္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဤအရာမ်ားက သူ႔အား စိတ္ဓါတ္ က်ေအာင္ မတတ္ စြမ္းႏုိင္ ခဲ့ေခ်။ သူ႔ကိုယ္သူ ေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ “အိႏၵိယျပည္ကုိ ငါဘယ္လုိ ကူညီမလဲ” ဟူ၍ ျဖစ္၏။

ကယ္ရီအား ဘုရားသခင္ စတင္အသံုးျပဳပုံ

    ခုႏွစ္ႏွစ္မွ် ပင္ပန္းစြာ လုပ္ေဆာင္ ခဲ့ရျပီးေနာက္ ပထမဦးဆံုး ယံုၾကည္ လာေသာ လက္သမားတစ္ဦး ျဖစ္သူ ခရစ္ရွႏူးပါ(လ္) အား ဗတၱိဇံ မဂၤလာေပးခဲ့၏။ ထုိသူသည္လည္း ခရစ္ယာန္ ျဖစ္လာ ျခင္းေၾကာင့္ မ်ားစြာ ဆင္းရဲ ဒုကၡခံရေသာ္လည္း သစၥာရွိရွိ အသက္ရွင္ျပီး လူမ်ားစြာကို ခရစ္ေတာ္ထံ ပို႔ေဆာင္ခဲ့သည္။

    ၁၇၉၈ ခုႏွစ္တြင္ ကယ္ရီႏွင့္အတူ ပါ၀င္ရန္ အဂၤလန္ျပည္မွ လူ (၄) ဦး ေရာက္ လာ၏။ သူတို႔သည္ ေဆရမ္ပို (Serampore) အရပ္၌ သာသနာျပဳ ဗဟုိဌာန တည္ေဆာက္ ခဲ့ျပီး အိႏၵိယျပည္ အရပ္ရပ္ သို႔သြားကာ ခရစ္ေတာ္ အေၾကာင္း ေဟာကာ စာသင္ေက်ာင္း မ်ားလည္း ေဆာက္လုပ္ ေပးခဲ့ၾက၏။ သူတို႔၌ က်မ္းစာ၊ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ဆိုင္ရာ စာအုပ္ ေလးမ်ား ပုံႏွိပ္ရန္ ပုံႏွိပ္စက္ၾကီး တစ္ခုလည္း ရွိခဲ့၏။

    ၁၈၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ကယ္ရီသည္ ေဆရမ္ပုိ ေကာလိပ္ကို တည္ေထာင္ခဲ့၏။ မိဘမဲ့ ေဂဟာ တစ္ခုႏွင့္ အနာၾကီး ေရာဂါသည္ (ႏူနာ) ေဆးရုံ တစ္ေဆာင္ကို လည္း တည္ေထာင္ခဲ့ သည္။ အိႏၵိယျပည္၌ (၂၂) ႏွစ္ နီးပါး ေနခဲ့ျပီး (၁၈၁၅) ခုႏွစ္၌ ကယ္ရီအားျဖင့္ ယံုၾကည္သူ (၇၆၅) ဦး ရွိခဲ့၏။ သူမေသဆံုးခင္ အိႏၵိယ၌ အသင္းေတာ္ (၂၆) ပါး တည္ေထာင္ခဲ့၏။

    ကယ္ရီအား ကလကတၱားရွိ အစိုးရ ေက်ာင္း၌ ဘဂၤါလီ ပါေမာကၡအျဖစ္ ခန္႔အပ္ခဲ့၏။ ေနာင္အခါ သူသည္ ထုိေကာလိပ္၌ မာရတိႏွင့္ ပါဠိ ဘာသာစကား တုိ႔ကိုပါ သင္ၾကားေပးခဲ့၏။ ပါေမာကၡ အေနျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျပီး ရရွိေသာ လစာအမ်ားစုကို ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္ ျမတ္ၾကီး အတြက္ ပါ၀င္ခဲ့ျပီး မိမိအတြက္ အနည္း ငယ္မွ်သာ အသံုးျပဳခဲ့သည္။

    (၁၈၀၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဓမၼသစ္က်မ္းကို ဘဂၤါလီ ဘာသာသို႔ ျပန္ဆုိျပီး၏။ မေသဆံုးမီ သမၼာ က်မ္းစာ တစ္အုပ္လံုးကို ဘာသာ စကား (၂၀) နီးပါးမွ် ျပန္ဆိုႏုိင္ခဲ့ျပီး အေရွ႕တုိင္း ဘာသာ စကားျဖင့္ ဓမၼသစ္ က်မ္းကို ဘာသာ စကား (၄၀) ေက်ာ္ ျပန္ဆုိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အား ကမာၻတစ္ခုလံုး၏ သံုးပုံ တစ္ပုံအတြက္ သမၼာက်မ္းကို ဘာသာျပန္ေပးခဲ့သူ ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေပသည္။

    ကယ္ရီ အားျဖင့္ အစိုးရက ျပန္လည္ျပဳျပင္ေသာ ဥပေဒတစ္ရပ္မွာ “ေသဆံုးသူ ခင္ပြန္းသည္ အေလာင္းကို မီးရိႈ႕စဥ္ ထင္ပုံထဲသို႔ အသက္ရွင္ ေနေသာ ဇနီးကိုပါ ထည့္ရႈိ႕ျခင္း ကိုတားျမစ္ေသာ ဥပေဒ” ျဖစ္သည္။ ဂဂၤါျမစ္ ထဲသို႔ ကေလးသူငယ္မ်ား ပူေဇာ္ရန္ ဆက္သျခင္း ကို ရပ္ဆုိင္း ရန္လည္း သူ႔၌ တာ၀န္ရွိ ခဲ့ေပသည္။

    ဤမွ်ေလာက္ ေျပာင္ေျမာက္ ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ ခဲ့ေသာ္လည္း သူသည္ တာ၀န္ ေက်ရုံမွ်သာ ျပဳေသာ အေစခံ တစ္ေယာက္ ကဲ့သို႔ မိမိကုိယ္ကို အျမဲမွတ္ယူျပီး အနည္းငယ္မွ် သာ အသံုး၀င္ ေသာသူ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာခဲ့ေပသည္။ သူ၏ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ မ်ားအတြင္း သူေရာက္ခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္အား “ငါေသ တဲ့အခါ ေဒါက္တာ ကယ္ရီအေၾကာင္း ဘာမွ် မေျပာပါနဲ႔။ ေဒါက္တာ ကယ္ရီရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ အေၾကာင္း ကုိသာ ေျပာၾကပါ” ဟု မွာခဲ့ ေပသည္။

    ဘဂၤါလီ ဘာသာျဖင့္ သူဘာသာ ျပန္ထားေသာ ဘဂၤါလီ ဓမၼသစ္ က်မ္းကို (၈) ၾကိမ္ ေျမာက္ ျပန္လည္ တည္းျဖတ္ျပီး အသက္ (၇၂) ႏွစ္တြင္ “ငါ့အလုပ္ျပီးျပီ” လုပ္စရာ မရွိေတာ့ ဘူး။ ဘုရားသခင္ အလုိေတာ္ကို ေစာင့္ရန္သာ ရွိေတာ့တယ္။” ဟု ေျပာခဲ့သည္။ (၂) ႏွစ္ၾကာ ျပီးေနာက္ (၁၈၃၄) ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ သူကြယ္ လြန္ခဲ့ျပီး ခႏၶာကုိ သူခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏုိးေသာ အိႏၵိယျပည္ ၌ပင္ ျမွတ္ႏွံခဲ့ေပသည္။ သူသည္ သူ၏မိခင္ တုိင္းျပည္ သို႔ တစ္ခါမွ် မျပန္ေတာ့ဘဲ အိႏၵိယျပည္၌ (၄၁) ႏွစ္မွ် အမႈေတာ္ ျမတ္ကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရ အသီး အပြင့္မ်ားသည္ ယေန႔တုိင္ က်န္ရစ္ လ်က္ရွိျပီး သူ႔အား “ေခတ္သစ္ သာသနာျပဳ လုပ္မ်ား၏ ဖခင္ၾကီး” ဟု ေခၚထုိက္ ေပသည္။

PDF ဖိုင္ျဖင့္ ရယူလုိပါက ေဒါင္းလုပ္ ရယူပါ။
http://zipansion.com/3rut0


 ဆရာ ဦးအုန္းျမင့္၏ လက္၀ါး ကပ္တုိင္ေတာ္၏ အေစခံမ်ား  (Servants Of the Cross) စာအုပ္မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။ 

Sep 12, 2018

အာျဗဟံ၏ ကိုးကြယ္ျခင္း စံျပပုံစံ

အေျချပဳက်မ္း - ကမာၻဦး ၂၂း၁-၁၉

နိဒါန္း


ယေန႔ ခရစ္ယာန္ကမာၻတြင္ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း အေၾကာင္းကို သိရွိသူ အနည္းငယ္သာ ရွိပါလိမ့္မည္။ ခ်ားလ္စတန္ေလက တခါတုန္းက ေျပာဘူးပါသည္။ ခရစ္ယာန္အမ်ားစု၊ အသင္းေတာ္ အမ်ားစု သည္ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း အေၾကာင္းကို မသိၾကပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အသင္းေတာ္သုိ႔ သြား ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္မႈေတာ့ မျပဳၾကပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ဂုဏ္ေတာ္ သီခ်င္းမ်ား သီဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈေတာ့ မျပဳလုပ္ၾကပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ တရား ေဒသနာမ်ားကို နားေထာင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈမ်ား ကိုေတာ့ မျပဳလုပ္ၾကပါ။ အထက္ပါ အခ်က္အလက္ မ်ားသည္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ ပါ၀င္ အေရးၾကီးေသာ အရာမ်ား ျဖစ္ၾကပါ သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာမ်ားသည္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေနေသာ အရာမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ကၽြႏု္ပ္ဆိုလိုသည္မွာ သင္သည္ အထက္ပါအရာမ်ားကို အားလံုး တတ္ၾကြစြာ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ တိုင္ေအာင္ ထိုအရာမ်ားသည္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္မႈမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ထိုအရာမ်ားသည္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္း၏ အစိတ္အပိုင္းမ်ားသာ ျဖစ္ ၾကပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ခရစ္ယာန္မ်ားသည္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈမ်ား အတြက္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း ဆိုသည့္ အဓိပၸါယ္ကို မွားယြင္းစြာ အနက္ဖြင့္ဆိုေနၾကသည္။

သင္သည္ တရား ေဒသနာမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသင္းေတာ္၏ အစီအစဥ္ မ်ားကို ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ သီခ်င္းမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေကာင္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဘုရားသခင္က ထိုအရာမ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ ပါသလား။ အသင္းေတာ္မ်ား၏ အမွားအယြင္း တစ္ခ်က္မွာ အသင္းေတာ္၏ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းကို အခ်ိန္ ကန္႔သတ္ ထားေလ့ရွိသည္။ တစ္ပတ္တြင္ တစ္နာရီ ေလာက္သာ ျဖစ္ေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အသင္းေတာ္သို႔ လာေ၇ာက္သည္မွာ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ တစ္ခုကို လာေရာက္ ေလ့လာ ၾကည့္ရႈေနေသာ သေဘာေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အသင္းေတာ္ တစ္ ခုသို႔ ေရာက္ေသာအခါ  ဖြင့္လွစ္ျမင္ရသည့္ အေျခအေနမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္ သင့္ကို ေနာက္မွီခံုတြင္ သက္ေတာင့္ သက္သာ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္စြာ ရွိေစရန္ သင့္အတြက္ ျပင္ဆင္ ထားသည္။ ထိုသူတို႔သည္ လာေရာက္ခ်ိန္တြင္ သက္ေတာင့္သက္သာရွိျပီး သူအတြက္ အဆင္ေျပ ေကာင္းမြန္လွ်င္ ေကာင္းမြန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္မႈ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾက ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္မႈ အစီအစဥ္ တစ္ခုလံုးကို ေသခ်ာ ျပန္လည္ သံုးသပ္ ၾကည့္ၾကေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ပရိတ္သတ္ မ်ားအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ရႈျမင္ၾကေပလိမ့္မည္။ သင္းအုပ္ ဆရာႏွင့္ အစီအစဥ္ တြင္ ပါ၀င္ၾကသူမ်ားကို ေဖ်ာ္ေျဖ တင္ဆက္သူမ်ားအျဖစ္ ရႈျမင္ သံုးသပ္ ၾကေပလိမ့္မည္။ ဘုရားသခင္ ကိုယ္တုိင္က ပရိတ္သတ္ တစ္ဦး ျဖစ္ႏုိင္ပါမလား။ ဤ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲၾကီးတြင္ ပါ၀င္ေနၾကသူမ်ား အားလုံးသည္ ကိုယ့္အတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။ ကိုယ့္အတြက္ဟု ခံစားေနၾကသည္။ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေနျခင္း မဟုတ္ဟု ခံစားေန တတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မွန္ကန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းကို ေဆာင္ရြက္လိုပါလွ်င္ ထိုအရာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ မဟုတ္ပါ။ ထိုအရာသည္ ဘုရားသခင္ အတြက္သာ ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္း သည္ ဘုရားသခင္၏  အလိုဆႏၵႏွင့္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ ေနရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မည္ကဲ့သို႔ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရမည္ကို သင္ယူဘို႔ လုိအပ္ပါသည္။

၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းဆိုေသာ စကားလံုးကို က်မ္းစာထဲတြင္ ပထမဦးဆံုးျမင္ရသည္မွာ ကမာၻဦးက်မ္း ၂၂း၅ တြင္ျဖစ္သည္။ ဤအပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အာျဗဟံ အေၾကာင္းကို ေလ့လာရမည္ျဖစ္သည္။ အာျဗဟံ သင္ေပးေသာအရာမ်ားထဲမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္ယူရမည့္အရာမ်ား ရွိေနပါသည္။

စစ္မွန္ေသာကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ ပါ၀င္ရမည့္အရာမ်ား

၁။ ဘုရားသခင္၏ ဖြင့္ျပျခင္း (အငယ္ ၁-၂)

ဤေနရာတြင္ အာျဗဟံသည္ ဘုရားသခင္ကို ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရန္အတြက္ ဘုရားသခင္ ကိုယ္တုိင္က မည္သုိ႔ လုပ္ေဆာင္ ရမည္ကို ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ဖြင့္ျပျခင္းကို ခံစားရသည္။ "သင္သည္ အလြန္ခ်စ္ေသာ တစ္ေယာက္ တည္းေသာ သားဣဇတ္ကို ယူ၍ ေမာရိျပည္သုိ႔ သြားေလာ့။ ငါျပလတံ့ေသာ ေတာင္ေပၚမွာ သူ႔ကို မီးရႈိ႕ရာ ယဇ္ျပဳ၍ ပူေဇာ္ေလာ့" ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ (ကမာၻ ၂၂း၂) စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း တြင္ ဘုရားသခင္၏ ဖြင့္ျပျခင္း ရွိရမည္။ ထိုေနရာတြင္ မိမိဘာၾကိဳက္သည္၊ မၾကိဳက္သည္က အေရး မၾကီးပါ။ ကိုယ္ေရးကိုတာမ်ား၊ မိမိ စိတ္၀င္စားေသာ အရာမ်ားက အေရးမၾကီးပါ။ ဘုရားသခင္၏ ဖြင့္ျပျခင္းကသာ အေရးၾကီး ပါသည္။ စစ္မွန္ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းသည္ ဘုရားသခင္၏ သမၼာက်မ္းစာကိုသာ အေျချပဳ ရမည္။ ေတးသီခ်င္းႏွင့္ ဂုဏ္ေတာ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ သက္ေသခံျခင္းမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ တရားေဟာျခင္းမ်ားသည္လည္းေကာင္း ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ သမၼာ က်မ္းစာႏွင့္ အညီ ျဖစ္ရမည္။ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္သည္ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ရပါ သနည္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထင္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ ေနေသာ ဘုရားမဟုတ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္ကူးထဲက ဘုရား မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မိမိတို႔ စိတ္ထင္သည့္ အတုိင္း စီရင္ကိုးကြယ္၍ မရပါ။ ဘုရားသခင္သည္ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ မိမိကိုယ္မိမိ မည္ကဲ့သို႔ ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ထုပ္ဖြင့္ျပခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ကိုယ္တုိင္ေဖၚထုပ္ ဖြင့္ျပရာ၌ မည္သည့္အရာကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္၊ မည္သည့္အရာကို မုန္းတီးသည္ အစရွိသျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ေဖာ္ျပသည့္အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုးကြယ္ရမည္ ျဖစ္သည္။

 

ေဘာ္လံုးသမား တစ္ေယာက္သည္ ေဘာ္လံုးထိန္းသိမ္းမႈ ကၽြမ္းက်င္လာရန္ႏွင့္ ဂုိးမ်ားမ်ား သြင္းႏုိင္ရန္ ပ်င္းရိမႈမရွိဘဲ ေန႔စဥ္ ေလ့က်င့္ရသည္။ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ခ်င္သူ တစ္ဦးသည္ သီခ်င္းသီဆိုမႈ အျဖတ္ အေတာက္ မွန္ကန္မႈရွိေစရန္ႏွင့္ အသံေကာင္းလာရန္ ေလ့က်င့္မႈ ျပဳလုပ္ရသည္။ စစ္မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈ ျပဳလုပ္လိုသူသည္ ပ်င္းရိမႈမရွိဘဲ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္က မည္ကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပ သြန္သင္ေၾကာင္း ေန႔စဥ္ ခံယူႏုိင္ရန္ က်မ္းစာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရႈ ေလ့လာဖတ္ရႈရမည္ျဖစ္သည္။ သင္သည္ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဘုရားသခင္ ထံမွ မည္သည့္အရာမွ် ေမွ်ာ္လင့္ထားျခင္း လည္းမရွိ၊ သီခ်င္းဆိုျခင္းကို နားေထာင္ရုံမွ်သာ၊ သက္ေသခံခ်က္ကို နားေထာင္ရုံမွ်သာ၊ တရားေဟာခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ရုံမွ်သာ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဆိုပါက သင္သည္ မွန္ကန္ေသာ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္မႈ မျပဳလုပ္ေသးပါဟု ကၽြန္ေတာ္ေျပာလို ပါသည္။

၂။ အသက္တာျပင္ဆင္ျခင္း (အငယ္ ၃)

"အာျဗဟံသည္ နံနက္ေစာေစာထ၍ ျမည္းကို ကုန္းႏွီးတင္ျပီးလွ်င္ မိမိသား၊ ဣဇတ္ႏွင့္ ငယ္သား ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ မီးရႈိ႕စရာ ထင္းကို ခြဲျပီးမွ၊ ဘုရားသခင္ မိန္႔ေတာ္မူေသာ အရပ္သို႔ ထသြားေလ၏။" (ကမာၻ၂၂း၃)

ဘုရားသခင္ထံမွ အာျဗဟံသည္ ဖြင့္ျပျခင္းကို လက္ခံရယူျပီးေနာက္ ခ်က္ျခင္းပင္ နာခံမႈျဖင့္ ျပင္ဆင္ သည္ကို ေတြ႕ရမည္။ သူသည္ တပည့္မ်ားကိုေခၚရသည္။ ထင္မ်ားရရန္ ခြဲရသည္၊ ျခမ္းရသည္။ အဆင္ေျပေသာ ထင္ေခ်ာင္မ်ားကို ေရြးယူရသည္။ မီးကိုလည္း ယူရသည္။ လိုအပ္သမွ်ကို ျပင္ဆင္သည္ ကိုေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ အာျဗဟံကဲ့သုိ႔ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ကို ရလွ်င္ရျခင္း မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈကို ျပဳလုပ္ရန္ ခ်က္ျခင္း ျပင္ဆင္သင့္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ က်မ္းစာႏွင့္ အညီ ၀တ္ျပဳ ေနသည္ ဆိုဦးေတာ့ ျပင္ဆင္မႈ မရွိလွ်င္လည္း အခ်ည္းအႏွီးသာ ျဖစ္သည္။ ေဘာလံုးသမား တစ္ဦးသည္ ေဘာလံုးကန္ဘို႔ အျမဲျပင္ဆင္ေနရသည္။ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ၊ သက္လံု ေကာင္းမႈ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ ရွိေစရန္ ျပင္ဆင္ေနရသည္။

ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ကို နားေထာင္ျခင္းသည္ အသက္တာ ျပင္ဆင္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရမည္ျဖစ္သည္။ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္သည့္ ေနရာသို႔ သြားရန္အတြက္ အာျဗဟံက ျပင္ဆင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္မည့္ အသင္းေတာ္သို႔ မသြားမွီ အမ်ားအျပား ျပင္ဆင္စရာ ရွိသည္။ အလွဴေငြထည့္စရာ ျပင္ဆင္ရ မည္။ သက္ေသခံ လိုသူသည္ သက္ေသခံမည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ျပင္ဆင္ရသည္။ ဂုဏ္ေတာ္ ခ်ီးမြမ္းလိုသူသည္ ၾကိဳတင္ သီခ်င္းတိုက္ရမည္။ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ ေဟာေျပာမည့္ သူသည္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ ဆင္ရသည္။ အခ်ဳိ႕ အသင္းေတာ္မ်ားတြင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ မရွိၾကသည့္ အတြက္ သက္ေသခံပါ ဆိုလွ်င္ သက္ေသ ခံမည့္သူမရွိ။ အခ်ိဳ႕က သက္ေသခံသည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေန ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က တရားေဟာေနသည္ ဆိုေသာ္လည္း ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ မပါေသာ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားသာ ၾကားေနရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသူတို႔၏ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈမ်ားသည္ ဘုန္းေတာ္ မထင္ရွားသည့္အျပင္ ျမင္ရသူမ်ား အတြက္ ကဲ့ရဲ႕စရာ၊ ရႈံ႕ခ်စရာသာ ျဖစ္ေနၾကေတာ့သည္။ ႏွလံုးသားမပါဘဲ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္မႈ ျပဳေနၾက ေသာေၾကာင့္ ဘာသာျခားမ်ား လာေရာက္ ေလ့လာလွ်င္ပင္ အထင္ၾကီး ေလးစားဘြယ္ မရွိၾကေခ်။

၃။ ေလာကအရာမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာရသည္။ (အငယ္ ၅)

"ငယ္သား ႏွစ္ေယာက္တုိ႔အား၊ သင္တို႔သည္ ဤအရပ္၌ ျမည္းႏွင့္ အတူရပ္ေနၾကေလာ့။ ငါသည္ သားႏွင့္ အတူ ထုိအရပ္သို႔သြား၍၊ ကုိးကြယ္ျခင္းကို ျပဳအံ့။ ထုိအမႈျပီးမွ သင္တို႔ဆီသို႔ ျပန္လာဦးမည္ဟု ဆိုေလ၏။" (ကမာၻ ၂၂း၅)

ဘုရားသခင္၏ ဖြင့္ျပမႈကို နားမလည္ေသာသူမ်ားႏွင့္ အတူ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္၍မရေျခ၊ ထိုသူတို႔ႏွင့္ ခြဲျခားျပီး ေနထိုင္ရပါသည္။ အာျဗဟံသည္ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္မသိေသာ တပည့္မ်ားႏွင့္ခြဲျခားျပီး သြားခဲ့သည္ကို ေတြ႕ျမင္ ႏုိင္ပါသည္။ ထိုငယ္သား ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ မသိေသာသူမ်ားကို ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္မည့္ ေနရာသို႔ ေခၚမသြားပါ။ အျပစ္ ရွိေသာသူမ်ား၏ ေတြးေခၚပုံႏွင့္ ကယ္တင္ျခင္း ရရွိျပီးေသာ သူတုိ႔၏ ေတြးေခၚပုံ မတူညီၾကပါ။ ထုိေၾကာင့္ ထိုသူတို႔ႏွင့္ အတူတကြ တြဲ၍ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေသာ သူမ်ားအတြင္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေနၾကပါသည္။ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရာတြင္ ေငြေၾကးမ်ားကို ေမ့ထားလိုက္ပါ။ အလုပ္မ်ားကို ေနာက္မွာထား လိုက္ပါ။ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရာတြင္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မည့္ အရာမ်ားကို ေမ့ထားလိုက္ပါ။ မိမိၾကိဳက္ႏွစ္ သက္ေသာ အရာမ်ားကို ေမ့ထားလုိက္ျပီး ဘုရားသခင္ ကိုသာ မ်က္ေမွာက္ျပဳထားလိုက္ပါ။

 တခါတုန္က တရားေဟာ အလြန္ေကာင္းသည့္ ဟင္နီရီ ၀ါ့ဘီခ်ာ ဆိုသည့္ တရားေဟာ ဆရာၾကီး လာေရာက္ လည္ပတ္မည့္ သတင္းကို တျမိဳ႕လံုး ၾကားသိၾကျပီး ထိုဘုရားေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိ လာၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္တကယ္ တရားေဟာမည့္ အခ်ိန္ ေရာက္ေသာအခါ တျခား ဆရာတစ္ဦးက တရားေဟာ လိုက္ေသာအခါ လူအခ်ိဳ႕တို႔သည္ စိတ္ပ်က္သြားၾကျပီး ထျပန္ၾကရန္ ျပင္ဆင္ၾကပါသည္။ ထိုအခါ တရားေဟာမည့္ သူလည္း အလြန္ စိတ္ပ်က္သြားျပီး ေျပာလိုက္သည္မွာကား ဟင္နရီ ၀ါ့ဘီခ်ာ ကို လာေရာက္ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေသာ သူတို႔ ျပန္ႏုိင္ပါသည္။ ဘုရားသခင္ကို ဆက္လက္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ မည့္သူမ်ား ဆက္လက္ ထုိင္ေပးၾကပါဟူ၍ ေျပာလိုက္ပါသည္။

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သည့္ တရားေဟာဆရာထက္ ဘုရားသခင္က ပိုအေရးၾကီးသည္၊ သင္ၾကိဳက္ေသာ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းကို ဦးေဆာင္သည့္ ေခါင္းေဆာင္ (   Worship Leader) ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မည္။ ဘုရားသခင္သာ လွ်င္ ပိုမို အေရးၾကီးပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သင္းအုပ္ဆရာက ေဟာေျပာေသာ အရာသည္ သင္မၾကိဳက္သည့္ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ေမ့ထားလုိက္ပါ။ မိမိအလို ဆႏၵကို ဦးစားမေပးပါႏွင့္။ သင္သည္ ထုိအရာမ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ထိုအရာမ်ားကို ဦးစားေပးရန္မဟုတ္ပါ။
မိမိတို႔၏ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္မႈအတြက္ စေနေန႔ ညမွာ ကတည္းကပင္ ေလာကအရာမ်ားႏွင့္ ခြဲျခားျပီး ျပင္ဆင္ ထားရမည္။

၄။ ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ ေၾကာ္ျငာေပးရမည္။ (အငယ္ ၈)

"အာျဗဟံက ငါ့သား၊ ယဇ္ရႈိ႕စရာဘုိ႔ သိုးသငယ္ကို ဘုရားသခင္သည္ မိမိအဘို႔ ျပင္ဆင္ေတာ္မူလိမ့္မည္ဟု ဆိုေလ၏။ (ကမာၻ ၂၂း၈)

 အာျဗဟံသည္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရာတြင္ ယံုၾကည္ျခင္း ပါဝင္သည္။ ဘုရားသခင္ ျပင္ဆင္ေပးလိမ့္မည္။ ယံုၾကည္ျခင္း ပါသည္။ ဘုရားသခင္က မည္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္မည္ကို ၾကိဳတင္ ခံစားေပးျပီး ယံုၾကည္ျခင္း အျပည့္ျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည္။ သင္သည္ ဘုရားသခင္၏ အမႈအရာမ်ားကို ေလ့လာဘို႔ လိုပါသည္။ ယံုၾကည္ဘို႔ လိုပါသည္။ ခ်ီးမြမ္း ကိုးကြယ္ျခင္း ဆိုရာတြင္ အပိုင္း (၂) ပိုင္းပါဝင္ပါသည္။ ခ်ီမြမ္းျခင္း ဆုိသည္မွာ ဘုရားသခင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္ အရာမ်ားကို ေၾကာ္ျငာျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုးကြယ္ျခင္း ဆိုသည္မွာ ဘုရားသခင္သည္ မည္သူျဖစ္သည္ကို ေၾကာ္ျငာ ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မၾကာခင္ ကာလက ဘုရားသခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မည္ကဲ့သို႔ ေက်းဇူျပဳခဲ့ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာဘူးပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္တာတြင္ ဘုရားသခင္သည္ မည္ကဲ့သို႔ ေကာင္းၾကီးေပးမည္ကို အာျဗဟံကဲ့သုိ႔ ယံုၾကည္ျခင္း ရွိေနဘို႔ လုိအပ္ပါသည္။ အာျဗဟံသည္ သူလိုခ်င္သည့္ အတုိင္း ရရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ (အခန္းငယ္ ၁၄) တြင္ ထိုေနရာကို လိုအပ္သမွ် ေထာက္ပံ့ေပးေသာ အရွင္ဟူ၍ ေၾကာ္ျငာေပးခဲ့ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ အာျဗဟံသည္ သူလိုခ်င္သည့္ အရာမ်ားကို သူယံုၾကည္ ေၾကာ္ျငာခဲ့သည့္အတုိင္း ရရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၅။ ဘုရားသခင္ကို ဆက္ကပ္ရမည္။ (အငယ္ ၉-၁၀)

ထိုသုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူသြား၍ ဘုရားသခင္ မိန္႔ေတာ္မူေသာ အရပ္သို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ အာျဗဟံ သည္ ယဇ္ပလႅင္ကိုတည္၍ ထင္းကို ခင္းျပီးလွ်င္၊ သားဣဇတ္ကို ခ်ည္ေႏွာင္၍ ယဇ္ပလႅင္၌ ထင္းေပၚမွာ တင္ထား၏။ မိမိလက္ကို ဆန္႔၍ သားကို သတ္ျခင္းငွါ ထားကို ကိုင္ယူေလ၏။ (ကမာၻ ၂၂း၉-၁၀)

အာျဗဟံသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသား ဣဇတ္ကို ဘုရားသခင္ထံ ဆက္ကပ္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔ထံတြင္ သား (၁၂) ေယာက္မရွိပါ။ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကို ဆက္ကပ္ခဲ့ပါသည္။ ဘုရားသခင္က ကတိ ေပးထားေသာ သားျဖစ္ပါသည္။ ထိုသားအားျဖင့္ မိမိ၏ အဆက္ အႏြယ္ကိုလည္း ပြားမ်ားေစမည္၊ လူမ်ိဳးၾကီး ျဖစ္ေစရ မည္ဟု ကတိ ရထားသူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အာျဗဟံသည္ ဘုရားသခင္ကို အလံုးစံု ဆပ္ကပ္ထားသည္။ မိမိတြင္ ဘာမွ် မရွိလွ်င္လည္း ကိစၥမရွိ။ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ကို ဦးစားေပးမည္။ အသက္တာကို ဆက္ကပ္မည္။ အာျဗဟံသည္ ႏႈတ္ျဖင့္ သက္သက္သာ ဆက္ကပ္သူမဟုတ္။ မိမိဓါးကို လက္ျဖင့္ ေျမွာက္လုိက္ျပီး အမွန္တကယ္ သတ္ရန္ လုပ္ေဆာင္သည္။ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ သည္ဆိုရာ၌ အမွန္တကယ္ အဖိုးအခ ေပးရန္ လုိအပ္ပါသည္။ စစ္မွန္ ေသာ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ မိမိ၏ အေကာင္းဆံုး အရာကို ဘုရား သခင္အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေပးဆပ္သင့္ပါသည္။

စစ္မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ ရရွိခံစားခဲ့ရသည္ အက်ိဳးရလဒ္

၁။ ေကာင္းၾကီးမဂၤလာ ျပန္လည္သိမ္းဆည္းျခင္း။ (အခန္းငယ္ ၁၂)
ထုိလုလင္ကို မထိမခိုက္ႏွင့္။ အလွ်င္မျပဳႏွင့္။ သင္သည္ ဘုရားသခင္ကို ေၾကာက္ရြံ႕သည္ဟု ယခုငါသိ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ သင္၏သား သင္၌တစ္ေယာက္တည္းေသာသားကို ငါေတာင္း၍ သင္သည္ ငါ့ကို မျငင္းဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ (ကမာၻ ၂၂း၁၂)

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ အထက္တြင္ အမွတ္ (၁)မွ အမွတ္ (၆) အထိ ေလ့လာခဲ့ရာတြင္ စစ္မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ လုိအပ္ေသာအရာမ်ားကို ေလ့လာ သံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။ အထက္ပါ အတိုင္း အဆင့္ဆင့္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရာတြင္ ေနာက္ဆံုး၌ ဘုရားသခင္က ေပးေသာ ေကာင္းၾကီး မဂၤလာကို ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ လိုအပ္ေသာ သိုးထီး တစ္ေကာင္ကိုပါ အဆစ္ထပ္မံ ရရွိခဲ့သည္ မဟုတ္ ပါေလာ။ ထိုအေျခအေနကို ခံစားၾကည့္ပါ။ အာျဗဟံသည္ အလြန္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းကို ခံစားရမည္မွာ ဧကန္ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ စစ္မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းျဖင့္ အမွန္တကယ္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေနပါက ေနာက္ဆံုးတြင္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းကို ျပန္လည္ သိမ္းဆည္းရသည္။ ဘုရားသခင္ထံမွ ေကာင္ၾကီးမ်ားကို  သိမ္းဆည္း ရပါသည္။ ဣဇတ္သည္ သူ၏ ဘခင္ကို ျပန္လည္ သိမ္းဆည္ ႏုိင္ခဲ့သလို အာျဗဟံ သည္လည္း သားကို ျပန္လည္ ေထြးပိုက္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ သားအဖ ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းမ်ားကို ခံစားရသည္ သာမက ထိုသူႏွစ္ဦးစလံုးတြင္ ယံုၾကည္ျခင္းကို ပိုမိုတိုးပြားေစခဲ့ပါသည္။

၆။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ထားရွိေသာ ကတိေတာ္ကို အတည္ျပဳေပးျခင္း။ (အခန္းငယ္ ၁၇-၁၈)

ငါသည္ သင့္အား အစဥ္အျမဲ ေကာင္းၾကီးေပးမည္။ သင္၏ အမ်ိဳးအႏြယ္ကိုလည္း ေကာင္းကင္ၾကယ္ကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ သမုဒၵရာ သဲလံုးကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အစဥ္အျမဲ ပြားမ်ားေစမည္။ သင္၏ အမ်ဳိးအႏြယ္သည္ ရန္သူတို႔၏ ျမိဳ႕မ်ားကို အစိုးရလိမ့္မည္။ သင္၏ အမ်ိဳးအႏြယ္အားျဖင့္ လူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔သည္ ေကာင္းၾကီး မဂၤလာကို ခံရၾကလိမ့္ဟု ငါ၏စကားကို သင္နားေထာင္ေသာေၾကာင့္ ငါသည္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ တုိင္တည္၍ က်ိန္ဆို၏ဟု ထာဝရဘုရား၏ အမိန္႔ေတာ္ကို ဆင့္ဆိုေလ၏။ (ကမာၻ ၂၂း၁၇-၁၈)

အာျဗဟံသည္ မူလအစက ရရွိထားေသာ ကတိေတာ္ကို အလွ်င္အျမန္ ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ ဘုရားသခင္ ဘက္က ျပင္ဆင္ ေလေတာ့သည္။ ဘုရားသခင္သည္ သူ႔ကို ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေသာ အာျဗဟံကို ေကာင္းၾကီး ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အတည္ျပဳ ေၾကာ္ျငာ ေပးခဲ့ေလသည္။ အထက္တြင္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ေသာ အေျခခံ အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အာျဗဟံသည္ ေကာင္းၾကီး မဂၤလာကို ခံစားရသည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။ အကယ္၍ သင္သည္ ယံုၾကည္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခံစားသင့္ေသာ ေကာင္းၾကီး မဂၤလာ တစ္စံုတစ္ရာကို ခံစားရမႈ မရွိေသးလွ်င္ သင္၏ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္မႈ အေျခခံကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ ရမည္ျဖစ္သည္။

နိဂုံး

ဤတရားေဟာခ်က္သည္ ေခတ္ကာလ အဆက္ဆက္တြင္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ရာတြင္ ပုံမွန္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ သြားေရာက္ ထိုင္ေနရုံႏွင့္ လုံေလာက္ျပီဟု ထင္ေနသူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ ေရးသားပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ယံုၾကည္သူ တစ္ဦးအျဖစ္ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ ပါဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း မည္သည့္ ထူးျခားခ်က္မွ် မခံစား၇ေသး ဟုဆိုလွ်င္ အာျဗဟံကဲ့သို႔ စစ္မွန္ေသာ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းျဖင့္ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းတြင္ ပါဝင္မႈျပဳၾကပါရန္ တုိက္တြန္း ေဝငွလိုက္ရပါသည္။

နာမေတာ္ျမတ္၌
Rev. ဦးမင္းလြင္

https://www.4shared.com/s/fFliAPfWbee

ကုိေက်ာ္ေက်ာ္၀င္း၏ သက္ေသခံခ်က္


Sep 11, 2018

က်န္းမာျခင္းကို ေပးေသာအရွင္

ကြ်န္မရဲ႕နာမည္ကေတာ့ ေနာ္ေဖာေစးျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားရဲ႕အမည္ကေတာ့ ဦးဝင္း ေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕သမီးငယ္ေလး ဧပရယ္ေဖာ(၂) ႏွစ္(၅)လအရြယ္ရွိပါၿပီ။ အင္းစိန္ ေတာင္သူ ကုန္းရပ္ကြက္မွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ (၈.၉.၂၀ဝ၆)ခုႏွစ္ ေသာၾကာေန႔မွာ ေခ်ာင္းဆိုးရင္က်ပ္ၿပီး သတိလစ္မ လိုျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတို႔ကေလးေဆး႐ံုကိုသြားၿပီး ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ကုသခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညမွာပဲ ဘုရားသခင္ ရဲ႕ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ သေဘာေကာင္းတဲ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာဝန္ေတြလည္း အလုပ္မ်ားခဲ့ရပါတယ္။ သမီးငယ္ေလးအတြက္လည္း စိုးရိမ္ၾကရပါတယ္။ ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္က တို႔မွာတတ္စြမ္းသမွ်ေတြ အကုန္လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ကေလးရဲ႕ကံဘဲရွိေတာ့တယ္တဲ့။ ဒီစကားကိုၾကားရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအရမ္းစိုးရိမ္ၿပီး တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားခဲ့ရပါတယ္။

    ဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရားသခင္ကို သတိရၿပီး ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ ကြ်န္မမွာရွိသမွ်အျပစ္အား လံုးကို လႊတ္ဖို႔၊ သမီးငယ္ေလးအသက္ရွင္ဖို႔ကို အျပစ္ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ၿပီး ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ (၁၅.၁၀. ၂၀ဝ၆) ခုႏွစ္မွာ ေဆး႐ံုကဆင္းရၿပီး သမီးငယ္ေလးဧပရယ္ေဖာနဲ႔အတူ ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာအိမ္ကို ျပန္လာ ခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀ဝ၇ခုႏွစ္မွာ သမီးငယ္ေလးဟာ ေဆး႐ံုကိုျပန္တက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ကတိမတည္ မႈေၾကာင့္ ေဆး႐ံုကိုတက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ေခ်ာင္းဆိုး၊ ရင္က်ပ္မကဘဲ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး လကၡဏာပါ ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္မ စာတန္ကို စိန္ေခၚလိုက္တယ္၊ "နင္ငါ့ကိုဘယ္လိုပဲလုပ္လုပ္ ငါကိုးကြယ္ေနတဲ့ ထာဝရဘုရားသခင္ကို ငါမစြန္႔ဘူး" လို႔ စိန္ေခၚလိုက္တယ္။ ဘုရားသခင္ကိုလည္း ကတိေပးခဲ့တယ္။ (သမီးငယ္ေလးနဲ႔အတူ အိမ္ကိုျပန္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘုရားသခင္ရဲ႕အေၾကာင္းကို လူေတြသိေအာင္ သက္ေသခံ ပါမယ္ဆိုတဲ့ ကတိပဲျဖစ္ပါတယ္။)

    အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အစာမစားတဲ့သမီးငယ္ေလးဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ အစာျပန္ စားလာၿပီး ခုခ်ိန္ထိက်န္းမာလ်က္ရွိေနပါၿပီ။ ကြ်န္မသက္ေသခံခ်င္တာၾကာပါၿပီ။ စိန္ေခၚသံမွာ သက္ေသ ခံခြင့္ရတာကို ဝမ္းသာမိပါတယ္။ သမီးငယ္ေလးဧပရယ္ေဖာအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္းအား ျဖင့္ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဆရာဆလိုင္းေအာင္ထြန္းခိုင္ကိုလည္း အထူးပဲေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သမီးငယ္ေလးဧပရယ္ေဖာကို အသက္ ရွင္ခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ဘုရားရွင္ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

    ဘုရားသခင္ဟာ အလြန္ပဲေကာင္းျမတ္ပါတယ္။ က႐ုဏာနဲ႔ျပည့္ဝၿပီး သနားၾကင္နာတတ္တဲ့  ဘုရား ရွင္လည္းျဖစ္တယ္။ အရာခပ္သိမ္းကို ပိုင္ဆိုင္ၿပီး တန္ခိုးနဲ႔လည္းျပည့္စံုပါတယ္။

 ကြ်န္မအၿမဲတမ္းရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ က်မ္းပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ကေတာ့ (ဆာလံ ၄၆း၁) "ဘုရားသခင္သည္ ငါတို႔ခိုလံႈရာျဖစ္၍ ခြန္အားကို ေပးေတာ္မူ၏။ ေဘးေရာက္သည္ကာလ အထူးသျဖင့္ ကူမေတာ္မူေၾကာင္း ထင္ရွားလ်က္ရွိ၏။"

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထုပ္ စိန္ေခၚသံမဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 

ဂၽြန္၀စၥလီႏွင့္ ဓါးျပၾကီး

ဂၽြန္၀က္စလီသည္ တစ္ရက္ ေဟာက္စလိုးယိ(တ္) ဆိုေသာအရပ္အား ညနက္သန္းေခါင္တြင္ ျမင္းစီး၍ ျဖတ္သန္း သြားလာခဲ့သည္။ သူသည္သူအင္မတန္ႏွစ္သက္ေသာ ဓမၼသီခ်င္းတစ္ပုဒ္အား သီဆိုကာ ၾကည္နူးေနသည္။

ရုတ္တရက္ထြက္ေပါ ္လာေသာအသံႀကီးက သူ ့ကိုထိတ္လန္ ့သြားေစသည္။ “ေဟ့ေကာင္ ရပ္စမ္း မင္းမေသခ်င္ ရင္ ပါသမွ်ပိုက္ဆံအကုန္ေပးစမ္း။” ထိုအသံပိုင္ရွင္ဓါးျပႀကီးသည္ သူ၏သန္မာေသာလက္ႀကီးျဖင့္ ျမင္း၏ဇက္ႀကိဳး ကို ဖမ္းဆုပ္ထားသည္။ ဂၽြန္၀က္စလီသည္ သူ၏အိတ္ကိုဖြင့္ျပသည္။ အိတ္ေထာင္တြင္း၌ ေငြအေၾကြ အနည္းငယ္မွ လြဲ၍ ဘာမွ်မရွိ။ သူ၏ျမင္းကုန္းႏွီးေပါ ္ရွိအိတ္မ်ားတြင္လည္းစာအုပ္မ်ားသာရွိေၾကာင္း စစ္ေဆးေတြ ့ရွိရ၍ ထိုဓါးျပ သည္ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ထိုေနရာမွလွည့္ထြက္သြားပါသည္။

နာက္မွဂၽြန္၀က္စလီက လွမ္းေအာ္လိုက္သည္မွာ ေဟ့ရပ္ ျပန္လာခဲ့အုန္း ငါ့မွာမင္းကိုေပးစရာ တျခားအရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ ဂၽြန္၀က္စလီထံသို ့ ထိုဓါးျပ ျပန္လွည့္လာေသာအခါ ဂၽြန္၀က္စလီက တည္ၾကည္ေလးနက္စြာ ေျပာသည္မွာ “မိတ္ေဆြ သင္ယခုႀကံဳေတြ ့ရတဲ့အျဖစ္နဲ ့သင့္ဘ၀သင္ ၀မ္းနည္းစိတ္ပ်က္မွာဘဲ။ ဒါေပမဲ့သင္ဆႏၵရွိမယ္ဆိုရင္ သင့္ကိုကၽြႏ္ုပ္ေျပာျပခ်င္တာက ဘုရားသခင္၏ သားေတာ္ေယရွ ုခရစ္၏ အေသြးေတာ္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို ့၏ အျပစ္ရွိသမွ်ကို ေဆးေၾကာေတာ္မူတယ္” ထိုဓါးျပသည္ ထိုေနရာမွ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္အလွ်င္အျမန္ထြက္သြားသည္။

ဂၽြန္၀က္စလီသည္လည္း သူေျပာလိုက္ေသာစကားသည္ ထိုဓါးျပ၏ ၾသတၱပစိတ္ထဲ၌ ရွိေနပါမည့္အေၾကာင္း စိတ္ႏွလံုးသား ပါလ်က္ ဆုေတာင္းၿပီးထိုေနရာမွ ျမင္းစီးလ်က္ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။

ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေသာအခါ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႀကီးတစ္ေက်ာင္း၏ တနဂၤေႏြေန ့ ညေန၀တ္ျပဳစည္းေ၀း အၿပီး၌ လူအုပ္ႀကီးသည္တံခါးေပါက္ဆီသို ့ေလွ်ာက္လာၾကၿပီး တံခါးေပါက္အနီးရွိ တရားေဟာဆရာအားႏွ ုတ္ဆက္ၾက သည္။ လူမ်ားထဲမွ ဂၽြန္၀က္စလီကို ႏွ ုတ္ဆက္သူတစ္ဦးသည္ ဂၽြန္၀က္စလီထံသို ့ေလွ်ာက္လာၿပီး ရိုေသစြာျဖင့္ ႏွ ုတ္ဆက္ စကား ေျပာလာသည္။ ထိုသူသည္ ေဟာက္စလိုးယိ(တ္)အရပ္တြင္ ေတြ ့ခဲ့ရေသာဓါးျပႀကီးပင္ျဖစ္သည္။ ယခုထိုသူ သည္ ဤၿမိဳ ့တြင္ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္ စီးပြါးရွာလ်က္ရွိေနသည္။

သာ၍ေကာင္းသည္မွာ ယခုသူသည္ ဘုရားသားတစ္ဦး ျဖစ္ေနၿပီး ညယံတစ္ည၌ ေျပာခဲ့ေသာစကားတစ္ခြန္းသည္ သူ ့ဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့သည္။ ထိုသူသည္ဂၽြန္၀က္စလီ၏ လက္ကိုကိုင္၍ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာစြာျဖင့္နမ္းရွံ ု ့ကာ “ သင့္အားျဖင့္ အရာခပ္သိမ္းကို ကၽြႏ္ုပ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီ။”

“ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး” ….. ဂၽြန္၀က္စလီကခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာလိုက္ၿပီး။ ကၽြႏု္ပ္မဟုတ္ဘူး ဆက္လက္၍ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ ့စြာ ျဖင့္ “ေယရွ ုခရစ္ေတာ္ရဲ ့ အဖိုးထိုက္တန္လွေသာ အေသြးေတာ္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို ့၏အျပစ္ရွိသမွ်ကို ေဆးေၾကာေတာ္ မူတယ္။ (၁ ေယာ ၁း၇)


Myanmar Christian Website Facebook Page မွ ကူးယူ ေဖၚျပပါသည္။

Sep 2, 2018

အလိုေတာ္ႏွင့္ညီေသာ ကိုးကြယ္ျခင္း

ဘုရားသခင္သည္ နံဝိညာဥ္ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ ဘုရားသခင္ကို ကိုးကြယ္ေသာသူတုိ႔သည္ နံဝိညာဥ္ ျဖင့္လည္း ေကာင္း၊ သစၥာျဖင့္လည္းေကာင္း ကိုးကြယ္ရမည္။ (ေယာဟန္ ၄း၂၄)

အထက္ပါ က်မ္းေတာ္ျမတ္အရ ကိုးကြယ္ေသာသူအေပါင္းတုိ႔သည္ ဘုရားသခင္ကို ကိုးကြယ္ရာတြင္ နံဝိညာဥ္ႏွင့္ကိုးကြယ္ရမည္။ သစၥာလည္း ပါဝင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္ကို ကိုးကြယ္ရတြင္ နံဝိညာဥ္ေရာ၊ သစၥာေရာ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးလိုအပ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ယံုၾကည္သူမ်ား ကိုးကြယ္ျခင္းအမႈျပဳရာတြင္ မိမိတို႔ နားလည္သလိုသာ သစၥာရွိရွိျဖင့္ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။ ထိုသို႔ေသာ ယံုၾကည္သူမ်ား၏ အသက္တာကို ေလ့လာၾကည့္ပါက တနဂၤေႏြေန႔မို႔ ဘုရားေက်ာင္းတတ္သည္။ ခရစ္ယာန္ျဖစ္လို႔ ဆယ္ဘို႔ တစ္ဘို႔ ထည့္သည္။ ယံုၾကည္သူျဖစ္လုိ႔ မိတ္သဟာရ အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ပါဝင္သည္ . . . အစရွိသျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေနၾက လုပ္ငန္းစဥ္တရပ္အေနျဖင့္ သစၥာရွိရွိ လုပ္ေဆာင္ ျပဳမူေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္။ သူတို႔နားလည္ေသာ သစၥာတရားကိုသာ ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ေနၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္။ ထိုသူတို႔၏ အသက္တာတြင္ နံဝိညာဥ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ေနမႈကို ရွာေဖြ၍ မေတြ႕ႏုိင္ေခ်။ နံဝိညာဥ္ဘုရားဆိုသည္ကို လည္း နားမလည္၊ ဝိညာဥ္ျဖင့္ မည္သုိ႔ကိုးကြယ္ရမည္ဆိုသည္ကိုလည္း စိတ္မဝင္စားၾကေခ်။

ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ ကိုးကြယ္မႈျပဳခဲ့သူ


သမၼာက်မ္းစာထဲတြင္ မိမိတို႔ကို ဘုရားသခင္သခင္ေပးသည့္ အသက္ဝိညာဥ္ကို ရရွိကာ ဘုရားသခင္ ဖြင့္ျပသည့္ ဝိညာဥ္အလင္းရသည့္အတုိင္း ကိုးကြယ္၍ သစၥာတရားကိုလည္း ဖတ္တြယ္ကာ ကိုးကြယ္အသက္ ရွင္ေသာ သူအခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ထုပ္ေလ့လာခြန္အားယူလုိပါသည္။ ပထမဦးစြာ ကမာၻဦး က်မ္း အခန္းၾကီး (၄)တြင္ ကာဣန ႏွင့္ အာေဗလ ဆိုသည္ညီအကို ႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပလို ပါသည္။ ထိုညီအကို ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ဘုရားသခင္ကို ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္းအမႈကို အတူတကြ ျပဳၾက ေသာ္လည္း သမၼာက်မ္းစာကမူ ညီအာေဗလ၏ ကိုးကြယ္ျခင္း ကိုသာ ဘုရားသခင္က လကၡံခဲ့ေၾကာင္း အတည္ျပဳေဖာ္ျပထားပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ကာဣန၏ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းကို ဘုရားသခင္က လစ္လွ်ဴရႈခဲ့ပါသနည္း။
ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေဟျဗဲက်မ္းတြင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပရာတြင္ အာေဗလသည္ ယံုၾကည္ျခင္း အားျဖင့္ ယဇ္ပူေဇာ္ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္။ ဘုရားသခင္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္သို႔ တိုးဝင္ခ်ဥ္းကပ္ရာတြင္ ယံုၾကည္ျခင္း သည္ အလြန္အေရးၾကီးပါသည္။ ဘုရားသခင္ကို ယံုုၾကည္ျခင္းဆိုသည္မွာ လူတစ္ဦး၏ ႏွလံုးသားထဲ အသက္ ဝိညာဥ္ထဲက ေပၚထြက္လာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
အၾကင္အရပ္၌ လူႏွစ္ဦး သံုးဦးတုိ႔သည္ ငါ၏နာမကို ေထာက္၍ စည္းေဝးၾက၏။ ထိုအရပ္၌ သူတို႔အလယ္ မွာ ငါရွိသည္ဟု မိန္ေတာ္မူ၏။ (ရွင္မႆဲ ၁၈း၂၀)

ထိုက်မ္းစာအရ လူႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္တို႔သည္ ခရစ္ေတာ္၏နာမ၌ စုေဝးသည္ဆိုပါက ဤေနရာတြင္ ကိုယ္ေတာ္အတူတည္ရွိေနေၾကာင္း သင္ယုံၾကည္ႏုိင္ပါသလား။ အကယ္၍ သင္သည္ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္ နုိင္သည္ဆိုပါက ဘုရားသခင္ေရွ႕သုိ႔လာေရာက္ေသာသူတုိ႔သည္။ အေျပာအဆုိ၀တ္စားဆင္ရင္ပုံကုိဂရုစုိက္ရ မည္ျဖစ္သည္။ ယုံၾကည္သူမ်ား၏ ဇာတိသေဘာတုိ႔ကုိယူေဆာင္လာမည္မဟုတ္ေပ။ ဘုရားေက်ာင္းသုိ႔လာ ျခင္းျဖင့္ သစၥာ၀တ္ကုိ ျပဳၾကေသာ္လည္း မိမိတုိ႔၏ အျပဳအမူတုိ႔သည္ ဇာတိသေဘာတုိ႔ကုိ သယ္ေဆာင္ လာေသာေၾကာင့္ ၀ိညာဥ္ျဖင့္ ကုိးကြယ္ေနသည္ဟုတ္မဆုိႏုိင္ေပ ေဟၿဗဲ က်မ္းကုိေရေသာသူက မျမင္ရေသာ အရာကုိ ယုံၾကည္ျခင္းျဖင့္က်င့္ေဆာင္သည္ဟုတ္ေဖာ္ျပခဲ့ ပါသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ ကုိယ္တုိင္မ ေတြ႔မျမင္ေသာ္ လည္း မိမိ၏ စိတ္၀ိညာဥ္အလင္းက ေဖာ္ျပသည့္အ တုိင္ ယုံၾကည္ေသာစိတ္ျဖင့္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည္ ဟုဆုိလုိ ပါသည္။ ေရာမၾသဝါဒ စာထဲတြင္ အာျဗဟံ ကိုယ္တုိင္က မိမိယံုၾကည္သည့္အတုိင္း ျပဳမူသည္ဟု ေဖၚျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ယံုၾကည္သည့္ အတုိင္္း ျပဳမူမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားပါက က်မ္းစာက ေဖာ္ျပသည့္ အတုိင္းယံုၾကည္သည္ ဆိုပါက အဘယ္ ေၾကာင့္ ယံုၾကည္သူမ်ားသည္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ရာ တြင္ မိမိတို႔၏ ဆႏၵအလိုအတုိင္း ျပဳမူေနၾကပါသနည္း။ ထိုသို႔ ျပဳမူကိုးကြယ္သူမ်ားကို ကာဣန ကိုးကြယ္သကဲ့သို႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနေသာ သူမ်ားဟု ဆိုႏုိင္ပါသည္။ ထုိသူတို႔တြင္ ယံုၾကည္ျခင္း မပါရွိေခ်။

ဝိညာဥ္ျဖင့္၎၊ သစၥာျဖင့္၎ ကိုးကြယ္ခဲ့သူမ်ား


တဖန္ ဒံေယလ အနာဂတၱိက်မ္းတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ေလ့လာ ၾကည့္ပါက ရွာဒရက္၊ ေမရွက္၊ အေဗဒေနေဂါဆိုေသာ လူငယ္သံုးဦး၏ အသက္တာကို ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ ထုိသူတုိ႔၏ ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းကို ျပန္လည္ေလ့လာၾကည့္ပါက ယံုၾကည္ျခင္းပါဝင္၍ သစၥာတရားကိုလည္း ဖက္တြယ္ ထားေၾကာင္း ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ ဒံေယလ ၃း၁၇-၁၈ တြင္ ထိုလူငယ္ သံုးေယာက္က ရဲရင္ျပတ္သားစြာျဖင့္ ဘုရင္က ရွိခိုးဝတ္ျပဳခိုင္းေသာ ရုပ္တုၾကီးကို ဦးမခ် ဝတ္မျပဳႏုိင္ေၾကာင္း ဘုရင္ကို ေျပာဆိုခဲ့သည္။ ဘုရား သခင္က ကယ္ႏႈတ္မည္ဟု ယံုၾကည္ျခင္း အျပည့္ျဖင့္ ျပန္လည္ေျပာဆိုခဲ့သည္။ အကယ္၍ မကယ္ႏႈတ္ ခဲ့လွ်င္လည္း အသက္ရွင္ေသာ ဘုရားသခင္မွလႊဲ၍ မည္သည့္အရာကိုမွ် ဝတ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္း မျပဳႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုကာ ျငင္းပယ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသူတို႔၏ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္မႈကို ၾကည့္ပါ က ႏွလံုးသား၏ အနက္ရႈိင္းဆံုး ေနရာထက္ပို နက္ရႈိင္းေသာ ဝိညာဥ္ထဲက ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ခဲ့သည္အျပင္ သစၥာတရား ကိုလည္း ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကာ ဘုရားသခင္၏ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္တြင္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခဲ့ေလသည္။
ယံုၾကည္သူတို႔သည္ ဆုေတာင္းခ်က္မ်ားကို ေတာင္းခံရာတြင္ မိမိဆုေတာင္းသည့္အတုိင္း အေျဖတစ္စံုတစ္ရာ မရခဲ့လွ်င္ စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ့သြားေလ့ရွိသည္။ ခရစ္ယာန္တစ္ဦး ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေသာ ဘုရားကို သိၾကြမ္းသူျဖစ္သျဖင့္ ဆုေတာင္းရမည္ဟူေသာ အခ်က္ကို သစၥာ ရွိရွိျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆုေတာင္းခ်က္ အေျဖမရရွိပါက စိတ္ပ်က္အားငယ္ကာ ယံုၾကည္ ျခင္း ပ်က္ျပားသြားတတ္ၾကပါသည္။ ဆုေတာင္းခ်က္ အေျဖမရလွ်င္ မိမိအသက္တာကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ရမည့္အစား “ဆုေတာင္းလွ်င္လည္း အလကားပါဘဲ” ဟူေသာ အသံမ်ိဳးသာ ထြက္ေပၚလာ ေတာ့သည္။ ဘုရားသခင္က ေပးႏုိင္သည္၊ အရာ ခပ္သိမ္းကို တတ္စြမ္းႏုိင္သည္၊ အလံုးစံုတုိ႔ကို မစႏုိင္သည္ ဟူေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္ ဘုရားသခင္ ထံ တုိးဝင္ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ဘုရားသခင္က မေပးခဲ့လွ်င္လည္း မည္သို႔မွ် ယံုၾကည္ျခင္း ပ်က္ျပားသြားမည္ မဟုတ္ဟူေသာ စိတ္ပိုင္းျဖတ္မႈျဖင့္ ယံုၾကည္ဆုေတာင္းသင့္ပါသည္။ သူတုိ႔သည္ ဝိညာဥ္ထဲက ကိုးကြယ္ဆုေတာင္းေနသူမ်ားဟု ဆိုႏုိင္ပါမည္လား။ ရွာဒရက္၊ ေမရွက္၊ အေဗဒေနေဂါတုိ႔၏ အသက္တာႏွင့္ မိမိအသက္ တာကို ႏုိင္ယွဥ္ၾကည့္ ကာ မိမိ၏ အသက္တာထဲက ဘုရားသခင္ထံ တုိးဝင္ခ်ဥ္းကပ္ေနသည့္ ပုံစံကို ျပန္လည္ ျပင္ဆင္သင့္ပါသည္။
အခ်ိဳ႕ေသာ ခရစ္ယာန္ ယံုၾကည္သူဆိုသည့္ သူမ်ားသည္ မိမိတို႔ကို ကယ္တင္ျခင္းငွါ မစြမ္းႏုိင္ေသာ ေဗဒင္ဆရာ၊ နတ္ဆရာမ်ားကို အားကိုးခိုလႈံကာ အထက္၊ ေအာက္၊ စသည့္ ယုတ္ညံ့ေသာနည္းလမ္းတို႔ကို အားကိုးေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ သူမ်ားတုိ႔သည္ မိမိကိုယ္မိမိ အသက္ရွင္ေသာ ဘုရားကို ယံုၾကည္သူမ်ားဟု ေၾကြးေၾကာ္ထားၾကေသာ္လည္း ဝိညာဥ္ႏွင့္လည္းေကာင္း၊ သစၥာႏွင့္လည္းေကာင္း ကိုးကြယ္ေနသူမ်ားဟု မဆိုႏုိင္ပါေခ်။

ကိုးကြယ္မႈျပဳလွ်က္ပင္ ဘုရားႏွင့္ ေ၀းသြားခဲ့သူ


တဖန္ထပ္မံ၍ ဓမၼရာဇဝင္ အခန္းၾကီး (၅)တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေနမန္၏ အသက္တာကို တဖန္ေဖာ္ျပ လိုပါသည္။ ထိုသူသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လည္း ႏူနာစြဲကပ္ေန ေသာအခါ ဣသေရလ တိုင္း ႏုိင္ငံမွ ဧလိရွဲထံ သြားေရာက္ကုသခံခဲ့သည္။ ေယာ္ဒန္ျမစ္ တြင္ ခုႏွစ္ၾကိမ္ ႏွစ္လုိက္ေသာအခါ ႏူနာေပ်ာက္ကင္း သြားေလသည္။ ထိုအခါ အသက္ရွင္ ေသာ ဘုရားကို ဝိညာဥ္ထဲက သိၾကြမ္းလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ အေနအထားမွာ မင္းမႈထမ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရွင္ဘုရင္၏ အလိုကို ဦးစားေပးရသျဖင့္ သစၥာျဖင့္ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္နုိင္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ဧလိရွဲထံတြင္ ဖြင့္ဟ ဝန္ခံခဲ့ပါသည္။ (၄ရာ ၅း၁၇-၁၈)တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သည္ မည္သည့္အခါမွ် အျခားဘုရားကို ယဇ္ပူေဇာ္မႈမျပဳေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ သူအမႈထမ္း ခစားေနေသာ ရွင္ဘုရင္မွာ အျခားကို ကိုးကြယ္ေသာသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရင္ႏွင့္ ရိမၼာန္ ဘုရားေက်ာင္းသို႔ သြားေသာအခါ ကိုယ္ဦးညႊတ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္ဝန္ခံထားပါသည္။ အထိုအေျခအေနကို ဧလိရွဲ သေဘာက္ေပါက္နားလည္သလို ဘုရားသခင္ကလည္း ထိုသူတို႔အတြက္ ထူးျခားေသာ အျပစ္တင္ေျပာဆို မႈမလုပ္ခဲ့ပါ။
ဤေနရာတြင္ ေျပာလိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးရွိပါသည္။ ထုိသူမွာ ဧလိရွဲ၏ တပည့္တစ္ဦးျဖစ္သူ ေဂဟာဇိ ဆိုသူ အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္မ်ားကို ဧလိရွဲထံမွ သိၾကြမ္းျပီးသူ တစ္ဦးျဖစ္သျဖင့္ အသက္တာ တြင္ မည္သုိ႔ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ရမည္ကို သိရွိနားလည္ ျပီးသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏႈတ္ခပတ္ေတာ္ နားလည္ျပီးသူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားသခင္၏ ျငင္းပယ္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ အေၾကာင္းမွာ ေနမန္သည္ ႏူနာေပ်ာက္ကင္းသြားေသာအခါ တန္းဘိုးရွိေသာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ားကို ေပးလွဴေသာ္လည္း ဧလိရွဲမွာ ျငင္းပယ္ ကာ မခံယူခဲ့ေခ်။ ထိုအခါ တပည့္ျဖစ္သူ ေဂဟာဇိက အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ သူ႔၏ဆရာ ဧလိရွဲမသိမွီ ေနမန္ ထံမွ ထိုပစၥည္းမ်ားကို ေတာင္းခံကာ ယူလိုက္သည္။ ဧလိရွဲသိေသာအခါ ဧလိရွဲက က်ိန္လိုက္သျဖင့္ ေနမန္၏ ႏူနာမွာ ေဂဟာဇိထံ က်ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။
ဘုရားသခင္ထံသည္ ရုဝတၳဳပစၥည္းမ်ားကို ေပးႏုိင္သူျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိေသာ္လည္း ယံုၾကည္မႈအားနည္းသည္ ဟုေျပာရမည္ထင္ပါသည္။ ေနမန္ထံမွ လိမ္ညာေတာင္းခံခဲ့သျဖင့္ သစၥာလည္း ပ်က္ခဲ့ပါသည္။ ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္ထဲတြင္ တစ္သက္လံုး ပါဝင္အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း ဝိညာဥ္ႏွင့္လည္းေကာင္း၊ သစၥာျဖင့္လည္း ေကာင္း ကိုးကြယ္ေနသူေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္ထဲမွာ ပါဝင္ေနရင္ က်ိန္စာ သင့္သြားခဲ့ပါသည္။ သင့္အသက္တာကိုလည္း ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ပါ။ မိမိကိုယ္ကို ဘုရားသခင္ႏွင့္ အျမဲတမ္း သြားလာအသက္ရွင္ေနသူ တစ္ဦးအျဖစ္ မိမိကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားပါက အမွန္တကယ္ ဝိညာဥ္ျဖင့္၎၊ သစၥာျဖင့္၎။ ကိုးကြယ္ေနသူျဖစ္ပါသလား။ အကယ္၍ မိမိ၏အသက္တာသည္ ဘုရားသခင္ ႏွစ္သက္ေသာ ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးမရွိေသးပါက မိမိအသက္တာာကို ျပန္လည္ ဆင္ျခင္ကာ ျပင္ဆင္မႈျပဳႏုိင္ရန္ ေဝငွလုိက္ပါသည္။ (အာမင္)